1

Tanımlar ve Yolculuk

.

Ey soylu ve ulu gölge,
Yardım et ve söyle, sen ki en bütün olanısın bütün hakikatin, Yok mu bir çare bu yaraya bu kalbe? Yok mu kurban verilenler arasında kabul gören bu arzuya, ne zamanda ne de kainatta? Ey kutsal ve saf gölge, Nedir cevabı aradığımın? En ufak bir fısıltı bilmez mi dermanını duysam diye konuşulan yoksa gerçekten çaresiz midir böylesi insansı hal ve yabanlık? Hissetmez mi yoldan geçen ya da bir adam öldüren bu hissettiğimi? Hangisinden daha uzağım bu çareye? Hayatımın sonunda kadar mı taşıyacağım bu zararı? Sen varken bile korkmayan yanımda ve en kötüsü seni bile yıldıran, söyle bana kapı eşiğinde duran kara suret! Yok mu geçmeden bu eşikten bir çare, ya da en azından biraz daha zaman.

Gölge konuştu ve;
Sen ki gözleri artık gri bakan insan ve sen kapı eşiğinden son kez geçecek olan! yok elbet ne yerde bir çaresi bunun ne de gökte, yardım aradığın her gecenin sonunda. Ey saf ve cılız olan suret! Yok ne bir zenginde ya da bir dilencinin cebinde aradığın bu acılı hakikat. Ancak var, baktığın her bir saat kadranında

Koparken yapraklar ardı sıra,
Bastım her birine heyecan dolu.
Yerde gezen gözlerimle koştum,
Sanki bir meslek bu kamburuma.

Anca kendim vardım hep bildiğim,
ama yürüdükçe de öyleydi.
Hissettim, neticede sayılı günlerim
aradığım artık başka takvim diye,

çapalar olmuşum gezdiğim yerleri,
bastıkça tanımak için topraktan ziyade
cepleri herhalde tohum dolu gezgini,
kaybolmayı bilmeyen adımların adını.

Soramazdım elbet nereye?
her yer de öyleydi.
Adımı sorsa döktüğü tohumların tırpanı,
yerimi sorsa gezdiği yerlerin ülkesi.

Rüzgar, gün ve gece…
Bitirdi elbet takvimleri.
Ağaçlara dargın mevsimde bile açıktı gözlerim.
Kopardığım her dalı borç defterine de yazdım.

Gözümü kırpsam, ardıma baksam kaybolur.
Taşa vursam, sendelesem duymaz.
Nefeslensem yetişemem.
Yoktur herhalde bir kesesi, senedi sevginin.

Dünya bensiz de döndüğünde durdum.
Öyleydi elbet, gördüm kaçırdıklarımı,
toprakların erkenden kazıldığını,
evlerin ışıklarını söndürdüğünü.

Hal bu, adını ben koydum onun yürüdüğü yolun.
Gözlerden başka kanıtı olmayan,
özlemden başka mevsimi olmayan,
ölüm bu.

Bir bulut misali:
Adını gündoğumundan almış olan;
hem en yakın olan renkleri dünyaya
hem hala yabancı içindeki yağmur bu diyara.
Üşüse de rüzgarla arkadaş kaderi
ve yine de bekler aynı günde,
aklında kalan baharın gelişini.

Gördüklerimin ardına sığınmak eşittir yaşam.
Söylediklerim ve duyduklarım artık kabulsüz.
Kendim olmak sahi, kim artık?
Çukurlarımız derinleştiyse,
gözlerimiz tutulursa yörüngesinde,
bazendir görmek kendini
bazen, kaçıramamak istesende.
Ne kadar sen olmadığından,
görmeden inandığın cılız kuvvetine,
sebeplerin çıplak kaldığı gururlu özüne,
tanıtmak için sana kalan tek şey,
kimsin artık?

Bir dünya süsler ruhumu,
örter bütün yarınları ve kederi.
Sakin bir rüzgarla ve en sevdiğim gölgeyle,
baharın doğurganlığı ve çapalanmış tarlalar arasında
doğmayı bekler gibi ya da zamanın tekrar akmasını.
Tanrısal bir yenilmezlik süsler bedenimi.
Yine de hafif ve körpe hislerimle taşıdığım,
ihtiyaçsızlık bütünleştirir hepsini.
Varlığımın madalyasıdır,
acelem yoktur artık ve en çok da endişe.
Artık gerçekten yaşarım.
Bir dünyaya kavuşur yaşamım,
en çok da insanlığa.

Ezberimdekiler bile bocalarken,
silik tebessümlerle hatırlarım geçmişi.
Yarın tutar kolumdan sürükler,
ben bugünde kalırım diye korkarken.

Dünya kendisi için dönüyor ey oğul!
Aldanmak, baş dönmesindendir;
Aşık olmak, mecburiyetten.
Her şey zamanın kölesi…
Öleceksek bir gün,
Nefesimizin kuvveti tükendi diye değil;
Rüzgarın dokunuşu bedenimizi kendi özgürlüğüne esir etti diyedir.
Şayet öleceksek bir gün,
kum saatindeki zaman değil,
Toprağı, kumu cam eden ateşler yeğdir.

Üstüne güller ektiğin çöllere
Ağlama kadın!
Yarattığın izlerden çalınan hayallere,
Düştüğün zeminde kırılan güneş günlerine.

Derdinin sefasına kendini yaşatma!
Akan sulardan bakan solgun hayatına,
savaşın ortasında kaldığın yorgun bakışlarla,
sahte varlıklarına ağlama kadın!

Tanımadığın geceler misafir oldu odana.
Mum ışığını kalem sanıp gölgeler okudun,
güneşi perdelere astın, evini karanlıkta kuruttun.
Saat geçtikçe büyüdüğünü sandın, bedenin bir sabaha yorgun düştü,
uyudun.

Bu yüzden,
Ziyadesiyle aşağılık bu insan kılıfı.
Yaşamak ve ölmek keşkesi gibi şimdi;
teninde kuruyan bir gözyaşı
sayfalara düşen bir saç teli.

Bir ilkbahar düşer tenimize,
silahlarıyla yağmurdan çöpçüler, rüzgardan süpürgeleri.
Bitirecekler bu savaşı,
mermi kovanı gibi yere düşen her yaprak.

Gitmeli,
bir bekçi gibi dikilmeden geceye Ay.
Soğuk bir bahçıvan girmeden henüz,

Saatten bir makasla.

Tembihleyeceğim cümleleri; almasınlar içeri senli düşleri,
ve kimse vazgeçmesin yine de anlatmaktan, bana senin öğrettiğin harfleri.
Boş defterler biriktiriyorum, söylenmemiş sözlerin ağırlığınca.
Adını dolduran mürekkepler, kabul görmemiş dualarım için.
Oysa bilirim; nasıl da borç içinde kaldığımı,
Yarınlar güzel olacak dedikçe kendime,
her geçen güne mahcup, her birine hasret…
Şiirler, ayrılıklar toplardım dökülen saçlarından.
Şimdi eskisiyle hatta içerisiyle kaldığım kimsesiz bir ev,
Senden sonrasına bir beden…
Oysa bilirim, sensiz olamayacağım.

Birkaç iplikle tutturulmuş, birkaç iplikle dikilmiş gibiyim.
Birkaç nefesle var, yine de koşturuluyor gibiyim.
Rüzgarı; beni, nefesimi geçmişe sürüyen mevsimlerde,
belki de en güçlü zamanımda kaybediyorum.
Bildiğim bütün zaferleri, ucuz bir belkiyle yitiriyorum.
Artık, değişiyor her şey.

İntihar notunu yazarken bi’ an durakladı; aklına ücretiyle kayıt yaptırdığı memuriyet sınavı geldi. “Neden yapmıştım ki böyle bir şeyi?” diye düşündü. “O zaman gelecek için böyle bir karar verecek kadar farklı mıydım yani?” Sonra aklına geçmişte çok değer verdiği arkadaşı geldi. Yakında onun doğum günü vardı ve ona vereceği hediyeyi çoktan çekmecesinde saklamaya başlamıştı. Hala orada olduğu da hep aklındaydı üstelik hediyenin. “Şimdi ne yapacağım?” diye düşündü. Şaşkındı aslında. Kendisi de hazır değildi yarınki günlerde olması gerektiği kendisinin boşluğuna. Tahta zeminde sandalyesini gıcırtıyla çekerek otururken bu masaya, aklında sadece geçmiş ve şimdi vardı. Geçmişini ancak bir mum ışığıyla koca karanlık dolusu bir odada aydınlatabildiği bir şimdiyle oturmuştu ve geceleri; geçmiş, o gölge çok daha ihtişamlı bir korkunçluktadır. Bazen o gölge, takım elbiseli bir yabancıdır; tanımadığınızı ve mesafeli davranmanız gerektiğini düşündüğünüz. İsterseniz yanından geçip gidebilirsiniz bile. Konuştukça daha fazla bilirsiniz kim olduğunu. Öyle ki bu yabancıyla konuşma bazen sizi öfkelendirir. Ancak karşınızdaki o şeye sinirlenemedikçe yine kendinizi bulursunuz. Kendinize dışardan bakmak gibidir, gece masa başında bir mum ile oturup geçmişi düşünmek. Kendinizde en çok kusuru bulabilecek tek kişi olmaktır. Böyle bir karşılaşma ne müthiş bir işkencedir zaten acı içinde olana.

Başlangıçta, kendine uğraşlar bulmanın ve onların devam edişinde katılımcı olmanın olağanlığı ve sorunsuzluğu vardı. Aynı uğraşları yapanların insanlıklarındaki bastonlar onları bir araya getiriyor. Orada birbirlerinin yanlarında bulunmak da günün bir diğer parçası. Değişmeyen bir günbatımını farklı açılara koşarak, çoğunlukla da başka, daha uzak açılardan buna bakabilme hayalini kendi benliklerinden dışarıya bakıp hiçbir şey bulamayacakları eyleminin yerine koyuyorlar. Yürürken, koşarken adımlarınızı attığınız yere bakmanız gerektiğini öğrendiğiniz bir çocukluğunuz var. Bu uyarı olmasaydı ve siz hiç düşmeseydiniz koşmak, hiçbir şeyin sizin karşınıza çıkmayacağını düşünerek koşmak fikri içinizdeki o alışkın olmadığınız hissi daha bilindik yapardı. Uzaktan tanıdığınız duygular olduğu gerçeği, bazen ürpertici olabiliyor. Oysa yaşamınızda en çok bunları ararsınız; karşınızda açıkça duran bir istektir. Yaptıklarımız aynı sonuçlar verse bile yaparken bu kez bir başka şeye dikkat edip bir başka şeyin testini yapıyoruz, hatta bazen biz farklıyken diğerlerinin aynı kalmasını istiyoruz. Yaptığımızın sonucu başka etkilere maruz kalmasın istiyoruz. Başkaları için aynı kalmak da bir süre sonra bize hareket etme zorunluluğu veriyor. “Kontrol bende” hissine tapıyoruz. Bunları artık ayırt edemeyeceğim kadar uzaklaştığımda, bir şey düşünüyor olmanın farkındalığı beni ne kadar süredir farkında olmadan “bakıyor, görüyor, algılıyordum” sorusuna itiyordu. Gözlerim dalmış tabirinin günler süren hali gibi. Etrafımı değiştirme düşüncesindeki yeniliğin bana da farklılaşma katacağını düşünerek geçirdim bir süre. Algıladığım her şeyin varlığı ya da yokluğunun değişkenliği bir kibritin yanıp sönmesi kadar vardı. Bazen gördüğüm fotoğraftaki bir yerde olmak istiyorum. Bunun hayalindeki varlığım, bedenim bu düşünüşü daha sıradan hale getiriyor; hala ben iken başka bir kibrit beni nasıl tutuşturabilirdi ki? En mutsuz anınızda ağlarken bile dikkat dağınıklığınız varmış gibi. Her şey seni ayrıntılara daha az dikkat eden, daha bulanık bir insan yapmaya itiyor. Oysa ben net göremediğim, net hissedemediğim için sürekli başka yerden bakmayı denemiştim. Hastalıklı mükemmelliyetçi kişiliğim beni yıkıma ve yok etmeye itiyordu. Bu son evrede aslında diğer tüm zamanlardan daha sakin ve kaygısız biri olmanın son raddede taşıdığı endişeyi de aşmıştım. Yapmak istediğim şeyin bir şeylere zarar vermekten çok, bir şeylerin değişmesini isteyişimden kaynaklandığını keşfettim. İnsanların aynı kalışına kendi içimde bir savaş veriyordum, ve bu da artık benim için endişe verici bir olay değildi. Mutlak bir sonuç olarak kabul edebileceğim ve aslında her şeyin aynı ve sorunlu kalışını bulmuştum. Buna beyaz nokta adını verdim. İçimdeki savaş alanında sahneye çıkan figürleri bir süreliğine, onlar başka bir cümleye başlayana kadar bitirmekti bu. Sonucunda herhangi bir ihtimali düşünürken bunun karşısında ne yapacağımı düşünme yetisini kaybetmiştim. Buna karşılık bir süre daha hayattayım.

Yanımda ölüm duruyor. hemen sağ başucumda. Ama ben onunla bakışmadan, buna özen göstererek yaşadığım düşüncesiyle kendimi alıkoyuyorum (şimdilik). Şimdilik bir uğraşım yok, sabah da olmayacak. Bedenimden sıyrılmaya kabuğunu yırtmaya çalışan bir ruh var içimde. Kendimi alıkoymamın nedeni, yani ölümün yanında uyuyacak kadar hayata bağlı olmamın; henüz hala insanlar içinde yaşamaktandır. Kendi hapishaneme zihinsel varlığımın etrafına tuğlaları özenle, henüz fikrimi değiştirme ihtimali düşüncesi beni sarsmadan önce her bir tuğla parçasını aralıksız, kurtuluşsuz yerleştirirken; dıştaki dünyanın hırsızları benim onlara borçlanacağımı düşündükleri için aptalca bir suretle iyi bir insan olmaya çabalayan sefiller, tuğlalarımın hırsızlıklarıyla övünüyor haldelerdi. Kendine bir karanlık inşa edecek iseniz kesin olarak bilmelisiniz ki, aydınlığın her zerresi duyularınıza etki edene kadar buna katlanmanız gerekir. Bu yolculukta ironik olarak kendimizi giderek değersizleştirmemize, yolculuğumuz boyunca hiç bir şeyin bakmaya bile değmez olduğunu kanıtlayarak devam ederken, yürüdüğümüz yolun en güzel manzaranın tepesi olduğunu kendimize hatırlatamayışımız da bize eşlik eder. Aslında ölümün korkusu değersizliktir. Hak ettiğinizi düşündüğünüz bir ölümü hiç yaşamamış olmayı isteyerek kabulleniriz oysaki. Yaptığımız şeyin farklı bir örneği olarak; değersizleşmesi, sıradanlaştırılması bize şart koşulmuş gibi doğuştan bir vazife olarak gördüğümüz bir elmas taneciğini tüm bedenimizin uğraşıyla kömürlere boğarak kapkara bir hiçliğe çevirdikten sonra, pasaklı ellerimizle onu yok etme zamanına hazırladığımızın ödülüyle, o hiçliği dünyanın bütün saf sularına bırakmaktır. Bu tarifi bile bile yaparız ayrıca gerçeği unutmamak için bir kağıda yazıp köşe bucak kendimizden bile saklamak istercesine bilerek yaparız bunu. Söylediklerimi anlamsız bulanlar, yaşamaya çabalayan “büyük, demoktatik ve çağdaş” olan kısımdır. Günümüzde böylesi bir hayli fazladır zaten. Ama ben ilkel ve soyutum dostlar. Sizlerin yaşamayı istediğini ben reddediyorum; çünkü sizin kamburlaşmış ağırlığınız dönüp beni görmenizi engelleyecek kadar size yük olmuş vaziyette. Karanlıkta yaşadığınız için ne kaçırdığınızı, neyden mahrum olmadığınızı bilemezsiniz ve bu iki kısım için de bir hayli yarayışlıdır. Toplum, kendisini kucaklayamayacak kadar şişmanlaşmış, kısa kollu ve çelimsiz kalmıştır. Sırf bunun için bile o toplumdan ayrılmak yeterlidir. Eğer o toplumdan yeterince ayrılmış iseniz, arkanıza dönüp bakmazsınız. Bunu yapmayışınızın sebepleri, ruhsal sanrılarınızdan ötedir. Ama eğer dönüp bakmış iseniz; yürüdüğünüz yolculukta her adımınızda sert zincir sesinin size eşlik ettiği bir prangayla koşullandırılmışsınızdır. Sizi elmas taneciğinizden mahrum bırakan her sebebin kısacık bir arayışla soyutlanabileceğiniz düşüncesiyle pasaklılaşınız.

Bazen büyüdüm diyorum. İçimdeki hissizlik heceletiyor tüm darbeleri. Unuttuğumu sandıklarım kapıda bekler gibi. Her an aklımdaki göçebemden de kovulacak bir mülteciymişim gibi. Ağlayamadıkça daha da ikna oluyorum. Sonra bana insanlık bahşeden her bir melodiyle, her bir kelimeyle uçsuz bucaksız bir yerde olduğumu hissediyorum. Kaybolacak bir yer bile kalmamış gibi. Yaklaşmak istiyorum hayata, insanlara en çok da gözlerimin içindekine. Oysa daha birkaç yıl önce, henüz büyümemişken daha gamsız ve sonrasızdım. Çok kez hatırlıyorum kaybolmak için evden çıktığımı, adını okumadığım sokaklara sarılırcasına yürüdüğümü. Saatler sürerdi anımsadığım bir köşe başını bulmak. Aslında yorulmuyordum…

“Delirmek, kendimi kaybetmek isterdim. Kaybolmuş olmak çok yakışırdı bana. Ancak kendime izin vermiyordum. Nefes alamayacak kadar boğularak ağladığım gecenin bile nasıl sonlanıp bir sonrakinin nasıl başlayacağına ve onun da nasıl bitmesi gerektiğine dair kutlamalar yapıyordu zihnim. Kendime acımıyordum. Beni ağlatan şey onca kavganın gürültüsü arasında çekip gidiyordu ve ben onu bulamadıkça daha da yalnız kalıyordum.”

“Sen bi hayal kurarsın, bir dünya yaratırsın. Olmasını düşlediğin herşeyiyle ve sonra o hayallerinin enkazı altında kalırsın. Güneş görmez bir dönemin olur ama bir gün gücünü toplayacak kadar dinlediğinde, hayallerinin yıkılışına alıştıktan sonra o enkazdan yeni bir dünya yapmaya uğraşırsın. Hayallerindeki kadar mükemmel olamaz, istediğin gibi bile olamaz ama yinede hayaline en yakın haliyle o enkazı kabullenirsin ve bu senin hayatın olur. Hayat, yıkılan hayallerden kalandır.”

Uyu, çünkü geçmeyecek!

Yapabileceğim her şeyi yaptım. Son damlamı da az önce harcadım. Bulutlar insanlardan daha da sürtüktür boş zamanlarında. Hissedemeyeceğin kadar yükseklerin fırtınasıyla savrulan, etekleri açılan bulutları yattığın yerden savrulmadan izleyebiliyor olmanın keyfini çıkartmak size güzel gelen. Bakıp anlamlar çıkartmaya çalıştığın sürtükler hiç de sandığın kadar temiz değiller. Oysa gecende bile sana güzel bir manzara bırakmak için beyaz görünürler. Beyazlıklarını geceye vermezler; sadece ona sahip çıkarlar belki. Başka hiçbir şeyleri yoktur koruyabildikleri. Sevdiğin toprak kokusu cilvesiydi aslında kalpazanlığın ilk numarası gibi.
Uyu, çünkü geçmeyecek! Eğer yeterince karanlıkta kalırsan, karanlık bakmayı öğrenirsin. Oysa sana öğretmeye çalıştığım şey; gece olunca gözlerini kapatman yeterdi yalnızca. Yağmur yağdığında korunmayı da seçebilirdin belki. En baştan kaybetmek istiyordun oysa sen. Bağımlı olmaktan nefret ettiğin için terk ettiğin kadından farksızdı terk edemeyeceğin gökyüzü. Kendine yeni bir gezegen bulana kadar da öleceksin burada. Her insan öldürecek seni. Oysa toprak bile kusacak seni. Ve yine ait olduğun yere döneceksin; Toprağın kokusuna. Kendine okuduğun hikayeler de tükenecek. Bağıracaksın, boğazından kanlar kopana dek. Ama bağıracaksın, çünkü iyileşeceğini biliyorsun. Koşmaya başlamadan önce yeterince dinlendiğin için nefret edeceksin kendinden. Koşacaksın, yeniden dinleneceğini bildiğin için. Her verdiğin nefesle yenisini alabildiğini fark ettiğinden beri koşmaya hevesin var. Alıştın çünkü. Önce nefes almaya ve sonsuz yorgunluğa.
Hayata küfür etmek mi tüm gücün? Ne zaman fark edeceksin bunu? Karanlığında şarkılar söylerek gezdiğin sokaklarda bir yabancının gölgesiyle tanışana kadar değil mi özgürlüğün yoksa? Aşağılıksın insanoğlu! Ve ben, senin pisliğini temizlemek için en az senin kadar kirli bulutlarla aşağılıyorum seni! Bakire olmayan toprakların için saygı beklemeye üşenecek kadar yorgunsun zaten. Her bedeni kirletiyorum, ve bana küfür bile edemeyecek kadar küçük olduğunu biliyorsun. Buna teşebbüs bile etmedin! Bana baktığında hep bi’şeyler aradın. Oysa ben senin en net yansımandım! Sen ise kambur olacak kadar gözü dönmüş. Toprağa aşık bir bedene hapsoldu benim ruhum, ve ben onu senden sökmek için çok uğraştım. Çocuklarına da öğrettin toprak sevdasını. Kendi bedeninle kirlettin sevdiğini öyleyse. “Ben kirlettim” diyebilmek için isim bile çaktın toprağa. Gökyüzüne gömülmek isteyen bir insanla karşılaşana kadar bekleyeceğim ben oysa. O zaman geleceğim. ama şimdi,
Uyu, çünkü geçmeyecek!

Kendimi acındırmak için değil, henüz hala yapabileceğim bir şey olduğu için sana anlatmalıyım. Çünkü durmuş bir zamandaki kum saatinde gibiyim. Artık tamamamen doldu ve artık zaman diye bir şey bile kalmayacakmış gibi.
Artık içimde yazmak istediklerimi duraksatan dev duvarlar var gibi. Eminim senin de. Zaten kendimi hep bi’ duvarın üzerinden atarmış gibi görürdüm hislerimden oluşan kağıtları. Sen için. Çünkü sana ulaşabildiğimi düşünmemiştim hiç. Sadece oradaydın. Buna benzer cümleler kurmuştum belki zamanında. Artık hiçbirini hatırlayamıyorum…

Bugün yazdım, çünkü aynı şey ikinci kez oluyor gibiydi. Bir his bana ne dilersem olacağını söylemiş gibiydi. İlk seferinde ölmeyi dilediğimde, kalbimde giderek artan bi sızı başlamıştı ve öleceğimi anlayıp, anlamsızca korkup, o şeyin durmasını isteyinceye kadar ölüyordum. Seni rüyalarımda görüyordum. Hiç olamayacak kadar gerçek… Seni tekrar görebilirim diye uyumak istediğim de oldu. Ve bunu bekleyerek uyumak yerine, artık tüm bu kendimi kandırmalarımdan ait olmadığım yerlerde, ait olmadığım ben’de kalmak istemedim. Ölmekten sonraki ikinci dileğim, sana gelmekti.

Başladığımız zamanın ardından çok değişti. İlk başlarda sana hep tepeden bakar gibiydim; çok bilmiş gibi sadece yardım ediyor olmayı kendime rol edinmiştim. Hatta zamanla sana karşı bir duygum olmaması için sürekli kendime emrettim. Sana aşık olmamalıydım… Hissettiklerimi tereddütsüz anlatabildiğim tek kişi olmana rağmen, benim duvarlarımın sende yıkılmış olmasına rağmen seni sevmemeliydim. Muhtemelen hala aşık değilim. Belki biraz abi olabilirdim; bi keresinde öyle söylemiştin. Aslında zamanında sadece kelimelerden ibaret olan şeylerin kendimde çoktan yaşanıp bittiğini gördükten sonra bunların bi anlamı yok. Bir keresinde bir kusursuzluk yaratıp bunu yok etmekten bahsetmiştim. Muhtemelen geride hiçbir şey kalmayana dek tüm hissi dünyamı yıktım. Unutulmak istedim. Ailem benimle konuşmaktan vazgeçti, annem kendini öldürmeyi denedi benim böyle oluşum yüzünden. Hala ağlamamıştım. Rüyamda onu öldürdüğümü gördüm, ama hala yaşayan bir bedenim vardı.
Gördüğüm hiçbir acının bana dokunamayışı; o kadar yoktum ki, içim o kadar boştu ki, belki de ne yaparsam yapayım hissedemiyordum, bana çarpmıyordu kimse. Belki hep böyle kalacak diye düşündüm, belki benim rolüm artık buydu, belki hala öyleyim. Beni unutmanı istedim çünkü artık ben yoktum, artık kimseye yardım edemezdim. Artık en ufak bir cümle bile kuramazdım, artık sana dokunamazdım, artık hissettiklerini kendi içimde bilemezdim, artık o şeyleri yazan ben olamazdım.

Hayatımda hiçbir şeyi affetmemiştim. Kaybolanla, bitenle, yıkılıp küle dönmüş olanla yetinmenin karşımdakine ihtiyacım olmadığına, elimden tutulmasına, tekrar kalkmam için yardım edilmesinden kötü, zavallıca olduğunu düşündüm ben. Söylemiştim, hiç kendime yardım etmezdim ben. Biliyor musun? Yazma sebebim bana yardım etmeni düşünmemle alakalı değil. Çok da düşünmedim muhtemelen neden yaptığımı. Sadece bu bildiğim tek yoldu ve artık gitmeliydim. Artık kendimi uyuşturamazdım. Anlamını yitirmiş bir geçmiş olarak kalmak istemedim belki. Sana birçok sıfat atfetmiştim, bazılarını hatırlıyorum yalnızca. Artık anlamını yitirmişlerdi. Sana verdiğim sözü hatırlıyordum; seni asla terk etmeyeceğimi söylemiştim. Ve içimde her gün tükenen o isteğe, artık geri dönme isteğine hep yine kendim karşı çıktım. Beni kendi hayatın için terk etmiştin, artık orda değildin. Artık yazdıklarım yoktu. Kendime beni unutturacak kadar nefret dolu ve seçimi zor duvarlar ördüm. Kendime üzülebilmeyi istemiştim, bir hırsız tüm göz yaşlarımı da çalmıştı. Bi’ yalnızlıkta kendinden başka kimseyi suçlayamıyorsun. Yaptığım ve yapmadığım her şeyin suçlusu bendim. Bunun beni ne kadar tanrısızlaştırdığını bilemiyorum. Eskiden hep inanmıştım; birisinin kollarına düşüp çocukça inanmayı, artık geçti tesellilerine. Ben düşemeyecek kadar hapsolmuştum. Dayanamadığımı söyleyemeyecek kadar tutsaktım. Kendini suçlayamıyorsun, kendinden nefret etmeyi denediğinde kaçamıyorsun.
Belki bir kaç şey daha ekleyebilirdim, ama kelimelerin bir farkı yok gibi. Belki seni tekrar yıpratmak için dönmemeliydim. Bir sürü olumsuz düşünce var içimde. Ama belki de beklemeliydim. son gücümle kendimi sana anlatmaya çalıştım. Umarım kendimde hissettiğimden daha çok anlaşılırdır. Bugün yazdım çünkü tekrar gülümseme ihtimalinin gerçekliğini kendim görmek istedim.

İnsan dünyaya yaşamak için değil ölmek ve kaybetmek için gönderiliyor, bundan eminim artık. Tüm duygularını kaybedinceye dek öldürmek ve öldürülmek…
İyiliğini kaybedip kötüleşmek, güzelliğini kaybedip çirkinleşmek, umutlarını, inançlarını ve daha çoğunu; katili olduğunu bildiği dünyada, hala ayaklarını yere basıp kendi yarı yolda kaybettiği dünyada sapmadan ruhani ölümüne yürür.

İnsan her şeyini, tüm varlığını kaybettiğinde başlar yaşamaya. Kuyunun en dibindeyken yükselebilir en tepeye. O zaman başlar yükselişinin başlangıcı. Gerçek seni o zaman görebilirsin ancak. Kaybedebileceğin her şeyden arındığın zaman görebilirsin suretini düşlerinde gerçeğe imgelediğin dünyayı.

Eskisi gibi olmadığımı fark ediyorum. Olmak istemediğim halimi özlediğimi. Düşüncesinden delirip, kendime işkence ettiğim zamanları özledim. Çünkü artık acıyı bile hissetmiyorum. Artık duyularım yeni çağ aletlerinden farksız. Yalnız kalmayı tercih etmemiş olmama rağmen bu durumu önemsememek; yıllarca görmediğim tanıdıklarımı özlemediğimi fark etmek, eskisi kadar düşünmemek mutsuzluğu, hayatın amacını, varlığımdan kalan kırıntıların nedenlerini boşvermek, umursamamak eskisinden daha kötü olduğumu hissettiriyor.

Günün birinde yere düşüyorsun ama bu kez çocuksu bir düşme olmadığını dizlerin kanadığında fark ediyorsun en başta. Çünkü bu o kadar basit bir şey değilmiş gibi olduğunu gerçekten hissettiriyor sana. Kayboluyorsun o düştüğün yerde, sonra kalkamayacak kadar güçsüz olduğunu anlayıp büyümeyi bekliyorsun. Birisinin geldiğini anladığında o karanlıktan, düştüğün yerden çıkabileceğine inanıyorsun. Her şeyin düzelebileceğine belki… Çok güzel olmasa da hayal kurabilecek kadar zaten dipteyim; karanlıkta ve güçsüzüm. Daha ne kadar düşebilirim diyorsun, sonra anlıyorsun ki sen hep düşmektesindir. Ellerinle tutunmaya çalıştığın onca şey senden yükseğe tırmanabilme çabasıyla, sen düştükçe terk etmiş gibidir. Sonra kalkabilmek için gerçekten düşmeyi bekliyorsun. Bu bazen ölmek oluyor çünkü dibe battıkça umutsuzluğun döngüsü umudun aydınlığından daha uzundur. En sonunda yukarı tırmanmayan birisini görüyorsun; kurtulmaya çalışmayan. O da seninle düşmeye başlıyor yanı başında. Seni gördüğünde gözlerini geri çeviremeyişi bir o kadar anlamsız. O da düşünüyor ki sen kaybolduğunda benim evimin önünden geçiyordun ve ben en çok masumiyeti severken sen ancak bedenini kirletebilecek kadar, daha ötesine ulaşamayacak kadar küçük adımlara sahip endişesiz bir yaramazdın. Ancak yolunu bulabilmek için önce geçmişinden bir yol bulmalısın. İlk kaybolduğun yere geri döndükçe her anımsadığın köşe başında yeni bir kayboluşla değil yeni bir kurtuluşla tanışabil diye. Düştüğün yerdeki gölgen, senin haritan olarak kalmamalı. Bir defter edinmelisin. Tehdidim şuydu; sana her gün yine olağan bir şekilde yazmaya, anlatmaya devam ederim ama asla sana göndermem ve istediğim şey olana kadar da sana dahil olmam ve bunun ne anlama geldiğini sen anlamalısın. Şimdi yağmur yağmak üzereymiş gibi olan rüzgâr kokusuyla kahve içeceğim. O adam ben değildim ama öyle birisi var. Kuşlar ürküp uçmasın diye yolun kenarından geçen bir insanım. Hayat elbette incitir, ben de öyle bir insanım. İstemezdim ama böyle düşündükçe, insan ağlamalarını sevebilmeli. Bu en gerçeği, sevmiyorum ben. Kimse sevdiğini düşünmez ki, fark etmez ki. Sadece bunu değiştirmeye gönlü el vermez. Böyle anlayabilir ancak, bu da sevdiğinden değildir diye düşünür hemen. Aslında çok doğru söyledin; mesela ben sadece alıştığındandır belki der, hep değişmek istiyorum derim. Güçlü olmak istiyorum ama bir yandan da ağlayabilmeyi seviyorum. Bazen değişmek istiyorum ama gönlüm el vermiyor. Düzeltmen gereken şey bu değil ki, bence dediğin gibi; insanın ne kadar yarası olursa olsun her birini tek tek kanatsa da yine de en güzelini, en sevdiğini bulur. Hep onu hissetmek ister, hep onun acısıyla ağlamaya heveslidir. Her uykudan önce son düşüncesi o olsun ister bazen. Eğer gerçekten rahat nefes alabiliyorsa tabii. Aldığın nefes seni yaşatmaya yetiyorsa, acını sen seçersin. Boğulduğun vakitler sadece gözlerini karanlığa yumup ağlamak kalır kendine. Seçtiğin acıyla tanışmalısın. Bunun ne anlama geldiği her insanda farklıdır; ben sürekli konuştum, o kadar konuştum ki bir süre sonra küfürlere dönüştü söylediklerim. Sonra sanki temiz bir kalp gözyaşlarıyla temizlenmiş bir üzüntüden kalandır misali üzüntülerle sevdim o şeyi. Herkes kendi mezarı kadar derin bir boşlukla yaşıyor içinde. Yaşarken öldüğü kadarıyla yaşıyor hep, ben bazen ona sarılıyorum, bu benim tanışmam.

Hayatta neyi seçersen ve neyi hedeflersen hedefle, bir şeyin seni hangi sonuca ulaştıracağını bilmek için en çok kendini tanıman gerekiyor. Ne gittiğin yol, ne yanındakiler, ne hazırlığın ya da rahatlığın, endişelerin, hiçbiri ya da ulaşacağın hedefteki sen önemli olmuyor. Sadece senin kendini ne kadar tanıdığınla alakalı bence her şey. Sen neyi istediğini, nasıl biri olduğunu bilmedikten sonra neyi seçersen seç huzurlu görmezsin, hep yabancı kalırsın olduğun yere. “İşte gitmek istediğim yer burası” diyemedikten sonra bir anlamı yok. İnsanlar hep bir şeyler arar; hep bakarlar, her zaman gözleri açık gezerler, hiçbir şeyi kaçırmamak için tüm hayatı dikkate alırlar. Mutlu ve tatmin olduklarını düşünürler her zaman ya da bunun arzusuyla yaşarlar. Her insan mutluluğa ait olmak ister ama dünyayla beraber dönmeye öylesine alışkındır ki insanlar, o kadar hızlı dönüyorlar ki dünyayla beraber, gördükleri hiçbir şeyi anlayamıyorlar. Her şey çok hızlı geçip gidiyor. Düşünmekten korkanlar bile var bazı şeyleri. Oysa en çok buna ihtiyacın var. Seni en çok korkutan şeye ait olduğunda yenebilirsin bunu ancak. Kendini tanımadan geçen bir ömür bir insanın kendine ihanetidir. Kendi sorularını başkalarına danışmaya gerek duymak ve insan dünyasını durdurup bir şeylere bakması gerekirken daha da ötesi, en çok kendine bakmayı öğrenmelidir. Gözlerini kapattığında görebilmelisin kendini. Kendini sığdırabilecek bir ev inşa etmelisin kendi içinde. Yoksa nereye, kime, neye sığınırsan oraya ait olmayacaksın. İnsan her zaman erteler hayatını. Sürekli erteler. Son sözlerini bile ömrünün sonunda söylemeyi düşünür mesela. Daha öncesinde bir fikri olmaz, hayata tutunduğunu sandığın dünyan, aslında seni içine hapsetmiş gibidir. Sen sürekli özgürlüğünü ertelersin ve günün birinde şöyle dersin; Sürekli ertelediğin alarm hangi acıya uyandırdı seni? Sana daha mutlu, daha güzel ve sağlıklı bir ömür dilemeyeceğim çünkü hayat böyle değil. Sana, yarınlara da dünden daha özgür uyanabileceğin bir umut dilerim.

Her şey azımsanmayacak bir parça. Canını bileyen her şey, seni yolundan alıkoyan, canına batan her bir parça, yerden topladığın, üzerine sinmiş her biri…
Seni endişesiz bir korkuya… Geceden kalma üzüntüden…

Sen hep böylemiydin?
Bakmaya, dokunmaya bile kıyamadığım; sen hep insanların yüzlerinde bir karanlık görerek mi dolaştın sokaklarda? Korktuğun şeyler karanlıktan, sana anlatılan hikayelerden daha mı öteydi sen daha çocukken?
Canını biraz daha bileyen her gözyaşı hep ruhundan kaybettiğin bir yaşam mıydı ben yokken? Ruhunu dünyaya satanların seni öldürüşlerinden miydi ağlarken titreyişlerin, karanlık odalarda kendine sarılıp ölmeyi bekleyişlerin..?

Nasılımdır acaba şimdilerde? Bu kadar bölünmüşlüğün arasında hangi ben için cevap vermeliyim ki?
Henüz gitmek için yola çıkmadığımız bir cenaze için bekliyorum. Gözlerimi yerlere indiriyorum sebepsizce. Verdiğim nefeslerin düzenli olmasına dikkat ediyorum mesela yine de. Ağlamaya niyetim yok anlaşılan.
Aslında aklımda yere düşmüş bir şeyler arıyorum belki. Bedenim de bana sadık elbette. Gözyaşlarım da yerlerde, bakışlarım da. Belki birazdan kendime sarılmalarım da…
Hep mi böyleyim ben? Kalbimi bana nefes alacak yer kalmasına gerek duymadan doldurmuşum sanki taşınıyorum bir yerlere en dönmezlerinden. Kaldıramayacağım bir ağırlığı güvenmişim hiç yorgunluk çekmemiş çığlıklarıma. Öylece duruyorum bi köşede.
Sahi ben şimdi nasılım?
Ben korumasızım bayım. Göğüs kafesi dedikleri şey sadece organları koruyormuş ancak. İçimdeki boşluğun bir izâhı varsa eğer…

Sen bir fırtınaydın çocuk! Ve benim içimi hafif bir esinti bile hasta ederdi. Seni bulabilme umuduyla kollarımı yanlara açıp dolaşmışım ben oysa. Ve benim içimi hafif bir esinti bile hasta ederken ben kendime sarılmadım senin karşında. Sana sarılmak için kollarımı açtığımda içim bir daha ısınmadı benim.
Kaybolduğumun her adımında umutsuzluk denilen hastalık sarmış kollarımı. Yine de acımamış, kendime sarılmaktan incinen kemiklerime kimse acımamış.
Gözlerimi kapatmışım yaralarımı kendimden saklamaya. Seni bulup sarıldığımda daha gerçek hissederim diye güvenmişim karanlığa. Oysa sadece gözyaşlarım kaybolmuş, hissettiklerime ulaşamayan gözyaşlarım, kaybolmuş…
İçim bir daha ısınmadı benim. Artık sarılmakla geçmeyecek kadar hastayım ben çocuk.
Hissizlik doldurdum ben göğsüme. Yolumu tekrar bulmamak için en bilmediğim fırtınalara sığındım ardından. Şimdilerde çocukluğumdan kalan bir hatırasın.

Düşünceler; kanser bir ciğeri oksijenle dolduran ve her defasında yaşattığı hırıltıyla yeniden mahkumluğu unutturmayan, sessizliğimi yırtan çığlığında endişe yerine anne kalbi gibi tüm sıcaklığını hissettirecek boğultulu bir hüzün gibi, her an sana muhtaciyetimi yenileyen sonsuz yalnızlıktan sadece bir kaç saniye…
Seni en yalın halinle sakladım, üzüntü ve kederini sarmaladım hissizliklere… Kendimden saklamaya.

Adı fısıldanmamış tomurcuklara henüz.

Layığıyla ömrünü sürdürebilenlerin hepsi; en gururlu yaşayanlar, en duygusuzlardandır. Böyle gerek belki, duygularının kölesi olduğunda üstün olmuyorsun. Hatta yerlerde süründüğünü biliyorsun içten içe. Seni dışardan görenler bakıp geçiyor bir anlığına ama sen bunu da ciddiye almak zorundasın. Çünkü böyle yaşamak hoşuna gidiyor. Hiçbir şey kazanmak değilken amacın, ve eline geçen her kuruştan çekinerek yaşarken bile tek düşündüğün şey, hiç sahip olmadıkların. Sevmişsindir, herkes terzi olup kendini beğendirmeye çalışan kıyafetlere dikiş izi olamaz ya. Sen de kıyafetini değil kendini beğendirmeyi seçmişsindir. sevmişsindir. E herkes de yeni kıyafetler alamaz ya.