4

Uçurum ve bir son

.

Kaldırımlarda çizgilere basmadan yürümek gibi Hep dünyanın kenarında yürür adımların, çizgilere basmamaya çalıştığın çocuklukla Ve Adımları hep bir düşüşün eşiğindeki büyümekle. Hala koyduğun yeri unutmak gibi içindeki yankılar, Acelesiz bir hüznü beklemek. gözyaşlarını kabullenerek. Güz mevsimindeki rüzgarlara tutunmak … Çocuksu bir kıskançlık, bu bahara esen düşler. Ve sadece birer uğultu, manzaranı karalayan bu umutsuzluk
My tired soul, now a warden to death. Kept wandered onto dried gardens, Now a scarecrow to life, against the sun, Like taking a stand against everything. My tired tears neither wash my sins Nor can grow a single flower. Kept watched the night and day, Now I don’t know when The night starts, when the day ends. My fading soul, now a choke to memories, Like a breath you can’t choose not to take. Now with closed eyes, after kept walking Along the colors, and slept in the darkness of the night with the dreams of tomorrow. With closed eyes, in a dried heart. Then I met her, who can warm a dead man’s heart. Now I don’t know where to wander, But there is no sun after her shadow, No sun at all now.
Beni hem çok sev hem az istiyorum Hem hep beraber olalım hem ayrı kalıp özlemek Ne istediğimi bilmiyor değilim, hepsini istiyorum
Tutunamadığın her şeyi kaybettiğin bir trene bindiği zorunlu yolculukta kaybetti her şeyi ve buldu sonunda her birini elindeki tek şey olan özlemle
Bir dünyadan diğerine atlar umutlar Ölümler kadar yakındır gökyüzü Sınırlar kadar yoktur yokluğun Mucizeler kadar gerçektir olmayışın Sensiz buradayım
Dünyama kattığın zariflikler baharda seni kutlar, yetişen her çiçek sana adar baharı, sen kokar. Takvimleri süsleyen, hiç yorulmayan Gün veya mevsim, adı hep sen. Üzerimdeki hırka, ya da esen rüzgar.
Bir güneş ve sonrasını yok eden rüzgarı tanıdım Bir gökyüzünü, tüm bulutları süpüren rüzgarlar da Ben hep ruzgarlar tanıdım Takvimleri koparan, hep bir düşman gibi gelen Şimdi bir rüzgar bile, üşümek bile daha anlamlı Rüzgarın sarılmak olduğunu öğrendim, Onun saçlarının kokusuyla gezinen yakınlık Yokluğunda ise onun özlemini getiren bana yine
Sevgisizlik güneş gibi nüfuz ederken tenimize ve büyütürken bizi çelimsiz gölgelerden ibaret. bir düşüncenin eziyetiyle yorulurken, intikam gibi yaşarken. Kendini bulmanın bir adım sonrasıymış adı. kaybetmemek için koluna düğümlemek gibi kendini bir çocuğun uçan balonu kadar kaybolasıi, narin. Yorgunluğun bir adım sonrasıymış adı. Yamalanmış geçmişten dökülesi yarınlarla tıka basa Gözleri hep gölgesinde gezenin kaybolduğu yerde Bir tutam kalmak eklemiş göğsüne Bir kadın dokunmuş sayfalara Ezberindekiler bile bocalarken Adım gitmek demiş benim taştan ve buğulu nefesten senden ve yarım
Yazdıklarımın dikenli güllere dönüşmesini isterdim, kelimelerle tutamadım seni yanımda, Gündüzle değil geceyle, Gecenin ışığıyla çizmiş varlığını Serseri bir yıldızın karanlığa olan hırsı gibi. Bu yüzden karanlığa dalışları izinsiz ve sakin Bu yüzdendir belki barınması aynı bedende, Kaygıların üzerini örten huzur Ve geceyi bekleyenin yorgunluğu. Son mevsimdeymişiz gibi İki zıtlığın bile değil, iki uçurumun önünde Aslında çok hissetmeden dünyanın sivriltilmiş kaderini Çok deşmeden yaramızı olan herhangi bir şey Yani sadece endişesiz ve aslında yalan. Bir sonbahar günü karar verdim ben de sevmeye Öylesine bir günde, çünkü her günümüz sonumuzu hissettiriyordu Öylesine bir zaman bu işte, dev dalgalar içerisinde
Kirpiklerin, dünyanın çatısı misali, Ve şehrin en güzel yeriydi, gözlerin. Çiçeklerle dolu gamzelerin çukurları, Ve Saçların bir sema, yarına kanat çırpan kelebeklerin.
bir bahara dönüşeceğim sana ulaşmak için. sırtımda taşıyacağım sana, başakların savruluşunu. nefesimde getireceğim adını tekrarlayan rüzgarları gözlerinin parıltısıyla aydınlanan yıldızlar gösterecek bana yolumu.
Bir güneş saplanıyor yağmuruma günyüzüm Saçlarının arasında kayboluyor Kuş sesleri avlıyor yürüdükçe gündüzüm Senin sesinle yankılanıyor
ankarayı sevmek gibi döneceğim diyip gelmemek istediğim şeyleri bulabileceğim bulmadığım basık duvarlar ve gölgeli insanlar karmaşık sokaklar ve saçların
Bir şifacının sözlerinde bitti şimdilik hikaye yağlamanmış ölümlerin ve yolcuğumun yükü kandırılmış kadınların oturup beklediği evde sandığım kadarıyla inanarak hem yerde hem insanın içine koyulmuş o kötü bütün gök ve gündüz kadar yüklü nefesle söyledim hem kendime hem arkama gelmeyin peşimden diye bağırdım başkalarına yoktu bilmediğimi düşündüğüm ne önümde ne taşıdıklarım arasında kalan misafir tanrıda sürgün sanır tanıdığını da sanan hayatı görebileceğini sandığına aralanan sırda pes der yorulur vakti geldiğince yine de taşır içinde şu utanmaz çabayı Onları suçlamıyorum, insan olmanın tanımıydı yaptıkları. Bir insan önce kendisine acımayı bırakır ve yeni bir benlik edinir. ama bu tatlı acıdan, mağdur olmaktan kurtuluşun sonu kesilen bir damarın yaşadıkça senle tükenmesi gibi. Başkalarına da acıyamamak en sonunda. Ya da kangren bir ruhla hiç gitmemek o yalnız kendini, başkalarını ezerek tırmanılana, gerçek tanısının iki zıt kutbunu yürüyen İnsan sürüleri, ta ki yine kendilerini bulmuş olmak olana dek yine en sonunda.

Geçen gün yürürken yaşlı bir çift gördüm, karşıdan karşıya geçmek için bekliyorlardı. Ama adam kadından bir adım önde durup, bir eliyle bastonu tutarken öbür eli kadının kolundaydı sürekli. Sanki “seni benden başka kimse koruyamaz beni yanından ayırma” der gibiydi elleri. O zaman aklıma sen düştün ve birden gözlerim dolu dolu oldu. Sanki elini tutabilmişim gibiydi hissettiğim. Gözlerim daha da parıldamaya başlamadan önce ağlamaya direnirken içimden söylediklerim; “Keşke seni çok daha önceden, körpe kalbin henüz yıpranmamışken, henüz bu kadar yorgun düşmemişken hayattan, gözyaşları daha yanaklarında kabul görmeden önce tanısaydım

şimdi tutamadığım ellerine bakacağım bir kaç fotoğrafından. Zamanı durduran kapkara gözlerinle hasrete yenik düşeceğiz bir kez daha İçersen hakkımı helal etmem dediğin sigaralardan bir tane daha yakıp dumanını seyredeceğim biraz daha. Nefes alamayacağım bir kaç dakika daha, ancak hayatta kalacağım kadar, acını hissetmeye devam edebilecek kadar diri kalacağım şimdilik. Dinlediğim her şarkının daha ilk mısrasında, Baktığım fotoğraflarının ise ilk bir kaç saniyesi sonrasında o bana has buruk tebessümün ardından başlayacağım üzüntülere. Kalbimin tam üstünde her gece yeniden büyüttüğüm ağrılarla, uyuşmuş bedenimi yerde rahatsız bir uyuyakalmaya varıncaya dek. başlayacağım yeniden seni sevmelere.

Ben adını bilmeyi istemezken güldüğünde yanaklarında oluşan çizgileri bilmeyi isterdim. seni tanıdıkça sen olmayı isterdim biliyor musun. sen gibi ağlayabilmek isterdim, ağladığında gözyaşlarının yanaklarından süzülüşünü hissedebilmek de isterdim. bunu tanımak isterdim asıl. hiçbir gözyaşını silemezdim muhtemelen, sonuna kadar beklerdim akarken. muhtemelen sen kadar ağlamış olmayı bile isterdim eğer sen gibi hissetmemi sağlarsa diye. ağlarkenki sesini, nefes verişlerini konuşurkenki tonunu da öğrenirdim belki sonra ve artık daha da tanırdım seni. nerden geldiğini, nelerin seni ağlattığını bilmesem de olurdu. seni tanıdıkça sen gibi olmak isterdim, ve seni anlatmazdım biliyor musun eğer bir yolu olsaydı bile. istemezdim kendime bile anlatmak. paylaşmak istemezdim bendeki seni. hatta yokluğunla da tanışırdım belki. sen olmaya daha da mecbur olurdum bu yüzden çünkü seni kaybetmeyi de öğretmişsindir bana. dünyadaki en güzel kusur olurdu sevilemeyeceğini düşünmen. her aydınlanan gökyüzünde seni yaşatamayışımı düşünürdüm sanırım. nereye gittiğini hiç düşünmeden ellerimden kayıp giden bir kuş gibi olabileceğinle tanırdım seni. belki en sevdiğin yiyecekleri bilmezdim en sevdiğin rengi aklımda tutamazdım belki doğumgününü bile unuturdum. ama seni bunlarla tanımak yerine seni sen yapan hislerinle duygularınla tanımak isterim. uyanırken yavaşça açılan kirpiklerinle tanışmak belki, güldüğünde kısılan gözlerin belki ama senin olmanı severim en çok. olduğunu bilmeyi severim, en çok bu huzur verir bana. endişe duymam. endişelerim kafamda kavgalara, cinayetlere dönüşmez. sen varsın derim.

Buruk bi tebessümle de olsa kendimi mutlu hissederek yazdığım onca şiir… Her birini de ağlayarak silmek zorunda kaldım ben. Gösterebileceğim ne sen vardın, ne de en ufak bi hayalin. Yokluğunla ağladık sadece, hayallerim bile kalmadı. Hayallerinde gitmek için fırsat kolladığı bir gece, karanlığa karışmayı bekledi, yeterince kararmasını bekledi gözlerimin. Gidişinin fark edilemeyeceğinden emin olduğu vakit de daha da huzurlu oldu gidişi. bir veda veya bir manzara bırakmadı. sadece karanlığa bir adım atması gerekecek kadar bekledi, çünkü ne kadar az yürümesi gerekirse içi o kadar rahat edecekti, o kadar kandırabilecekti kendini. o kadar az olacaktı terk edişi. Ama kalbimin de durmasından olsa gerek, onu hayal edebildiğim tek yer de zaten sadece onun anlattığı gelecekten, hayal etmemi sağladığı evin bahçesindendi. rüzgarlı bir havada arkasını dönüp bir kaç saniyeliğine beni fark etmesiydi. kırmızıların içinde, balkon demirlerini tutmayı bırakmadan. Ben o hayalde kaldım heralde, o da evi terk etti. boşluğa daldım sonra bende bir adım attım. onun gidişinden farksız olmasını diledim attığım adımın, sanırım gidişini taklit edecek kadar alışmıştım ona. Ta ki attığım adımın tüm hayatımın uçurumdan yuvarlanmasına tanık olacağım ana dek.

sana sahip olmak

Başka ülkede yaşayan bir akrabanın yanında getirdiği hediye gibi, çocukça bir düşünceyle; ne kadar uzak bir ülkeden geliyorsa o kadar değerli olmalı gibi. Böyle düşünerek anlayabilmek ancak değerini bazen. Uzak uzak gezegenlerin sonrasından, bir kaç kötü mevsimin sonrasında dünyanın borçlu olduğu bahardoğumu gibi gelmen gözlerimin önüne. Tek yaptığım ve sanki seçeneksiz, sanki diğer ihtimal yokmuş gibi sana bakmaktan alamadığım gözlerim. Bazen birileri tarafından fark edileceğini bile bile daha da uzun bakmak istediğim o anları düşünüyorum, sanki bir hazineden çalmak gibi, ve giderek daha uykusuz kalmak sana daha çok bakmayı istemekle. Bazen seni çalmışım gibi hissediyorum, sanki üzerinde adım yazıyormuş da benim diyip almışım gibi bazen. Ve bazen sana sahip olmakla yapılabilecekleri planlıyorum bir ev almış da onu dekore edip hayaller kurar gibi.. Aslında tek isteğim hep fon müziği olması gülümseyişlerinin, tüm güzellikleri bununla doğuyor zaten. Ve geceleri loş ışıkta bakan gözlerinin verdiği huzur ancak bir tanrısal bir varlığın özelliği olabilirmiş gibi geliyor, ve bu beni huzur dolu uyuttuğun her gece daha da ikna olmamı sağlıyor bu tanrısallığa. Teşekkür ederim en çok bana acelesizliği ve dinginliği öğretmek bile denilemez, kendinden sunduğun için. sana bakmak bir nehrin akışını görmek gibi, sanki hep ordaymış ve dünyanın hep bir parçasıymışsın gibi. hep oraya aitmişsin gibi işte, bu yüzden seni kabullenmek ve senle olmak, yaşamak gibi, nefes almak gibi, basit şeyler kadar doğal. Belki de içimdeki boşluğu böylesine bütünleyici dolduruşundan hep.

Şöyle demiştim; Bu insan yığınında kaybolmadan yürüyebilmemin, boğulmadan böylesi bir gürültüyle ve hızla akıp geçen tüm dünyanın içerisinde. hala sabit ve eksilmeden kalabilmek. hepsi yanımda o var diye mi ? kendime bile söyleyemeyeceğim gerçeklerle kalbim hızlanıyor bazen. büyük bir endişenin, bir anlık gerçeği idrak etmenin bedenime nüfuzu gibi. adı hissetmek olan. hissetmeyi taklit etmek belki. işte en çok da bu.

Bir lunaparkın görkemli ışıkları altında ezilmekten korkmak biraz. korkulacak bir şey olmadığını kendine sürekli ve sürekli hatırlatman gereken bir mutluluk bu. Yaşadığın şeyleri anlamlandıramadığın sürece onları değerli yapabilecek olan şeyler ne olabilir ki diye düşünmek bu. düşerken tutunmaya çalıştığın şeylerin senden güçsüz olması

Birbirimizin yörüngesinde yer bulabilmemiz gibi. Yalnızlık denilen şeyin bir diğeriyle tutulması gibi. şehre yeni bir sokak eklenmiş gibi. o sokakta yeni bir ev ve yeni bir pencere gibi. Ellerimi ısıtan nadir insanlardan demiştim. içimden şu cümleler geçiyordu yine de; ” kirpikleri dünyanın catısı misali ve şehrin en güzel yeriydi gözleri. şehrin yeni sokağıydı gözleri ve hala sanki sıkılırmışım zanneder gibi gözlerini benden kaçırmasıydı kapanan en masum kapılar. söndürülen ışıklar gibi caddenin sakinliğine. ve ilk kez kelimelerden daha fazlasına sahip olabilmenin hissettirdiği şey.. kendimden ve kelimerden daha da uzaklara gidebilmek onun ellerini tutarak sanırım. kelimelerle okşayabilirim sanırdım saçları, boğulmadığım bir deniz olabileceğini gördüm. Tekrar tekrar ilk kez tanışıyormuşuz gibi, her biri ilk günüm gibi dünyada. Onun dünyasında. Hayat kaygılarla yaşamak için çok zor, onunla sallanarak dans etmek varken hem de. Ellerimi tutup yüzüne götürüyorken hem de. o hislerimi anlatabilmek için tek yazabileceğim şey buydu; her gün ilk günüm gibi dünyada. onun dünyasında. ellerimle yüzünü keşfederken en çok. artık bir yansımam varken dünyada, onun gözlerinde. artık bir gölgem varken dünyada. onun gölgesiyle.

Kimsin dedi, Seni ürküten bu tarlaların tırpanıyım dedim. Onu hem koparan hem de yeniden ekip büyüten. Ne istiyorsun dedi, Gölgesinden çıkamadığın ağaç olmanı istiyorum dedim. Ulu bir gölge, senin olan. Sonra söylediklerimi anlamamış ifadesiyle gözlerini kaçırdı. Belki de buradan da gitmek istiyordu, ama zaten onca kaçtığı şeyin sonunda geldiği yerdi burası. Yeterince koşmuş birisinin artık koşmaya hevesi olmayışını hatırladı etrafına baktıkça. Düşündü bir süre, kendisiyle uzlaşmış halde ‘Ama seni tanımıyorum’ dedi. Senin kaybolmana izin verdiğin bu karanlıkta seni bulanım dedim. Bana da izin ver, ellerindeki yaralar güneşle kapansın. Bu söylediklerimden sonra gitmeyi seçtiğini anlamıştım, gözlerindeki uzak ışıklardan. yağmur getirdi, bir akşamüstünü ve kuru rüzgarları. Ve kaçmıştı. Bir gökkuşağı doğuran kırgın adımları, utangaç süzülen körpe çiçek yapraklarıyla.

Dünyayı sevebilmek adına denediklerimin kırgınlığıdır içimdeki karanlık

Bazen hala toplumda bir yeri olduğunu topluma kanıtlamak gibi bir hisle, gitmesi gereken bir yer olmamasına rağmen metroya biner, insanların arasında oturur ve onlarla göz göze gelirdi. Buna karşın otobüslerde en köşe rahatsız edilmeyeceği yere oturup tek umursadığı şeyin inmeye karar verdiği durağa gitmekmiş gibi davranırdı. Akşam olup da evine girdiğinde kapı açılır açılmaz nahoş bir baharat kokusuyla karşılaşır, artık pek de parlama olmayan antre ışığında etrafa bakınırken hep o ana tanıklık ederdi, oraya ulaşmış olmasının yarattığı ‘aitsizlik’ ya da sadece ‘bitiş.’ Gün içinde kendi olmayışına karşı duyduğu ve kendisini hep dışarıdan izler gibi kontrol ettiği maskelenmiş benliğin bitişi. Yapacak hiçbir şeyin olmadığı bir yer kendine, yabancı kaldığın kendine rol yapmaktan daha da kötü geliyordu. Eve girip kapısını örttü. Kapıyı kilitledi.

Kaygılarımın üzerini örtüp uykuya yatırmakla kavuştuğum bir huzura bakıyor olmaktı, geceyi beklemenin gerektiği ve yorgunluğa karşın Biliyorsun sevgilim, içimdeki boşluklar, engebeli yollar, kendime takılıp düştüğüm çukurlar, eskimiş ben. Her biri senin sevginle doluyor ve adı sen oluyor sevgi denilenin. “beni çok mu abartıyorsun” diye sorduğunda söylediğim gibi, abartırsam söylerim .. Zamanı durduramamak denilen bir şey keşfettim düşman olabilecek hatta, seni de beni de bir müzik plağı gibi üzerinde döndüren ve sürekli giden, her bir melodi ilk ve tek. İlk kez bir şarkı çalıyormuş gibi kulaklarımda, ilk kez dinlendiriyor gibi beni müzik, her bir anını öylesine ezberlemek ve benim yapmak istiyorum ki .. Hep beraber kalmalıyız gibi işte, öbür türlüsü zamansızlık.

Dünyanın bir ucundan diğerine bakmak gibiydi, gözlerimi kapatsam yeterdi. Dilerdim Dön bana ve anlat gözlerinde Gezdiğin bütün dünyayı