5

Yeni ruh ve bir başkası

.

Adı

bir melek söylermişcesine sıralamak iyi şeyleri, oldu adı iyiliğin. marifetsiz düşüncelerle ayaklandırmak içindeki insanlığı ve çarpılan her duvarda daha da yasaklanmak çarpmamaya.. adı oldu yaşamanın, avuçlarına iliştirilen bir gözyaşı ve bir kürek. sanki sadece gözlerini kapatabilmek üstesinden gelmek için ezilmiş çiçeklerin yağmurlarıyla ıslanmak ve gökyüzüyle arana bir çizgi çekmek tüm umudunla, adı olmalı yaşamanın.

Bir geceye alkış tuttu zincirler Bir bahara yenik düştü savruluş Ellerin gözyaşları arasında yüzümdeki iskeleler gibi, dokunuşun bir liman gibi gözlerimi kapattıkça büyüyen her tayfunda Bir soytarı gülüyor peşinizde yorgun nefeslerimize Güneş düşüyor üstümüze, iklimine Fırtınalar düşürüyor ellerinin düğümleri çözüldükçe. parmakların bir hapishane miydi suçlu bir kışı hapseden.

Herkesin tanıdığı kadar tanırdı kendini Yoksayımsal yaklaşırdı güvene, bilene dek Yoktu kayıp bir ufalanmış kağıt ki yazasın Bilene dek susardı diye bulanıktı, Bırak öyle kalsındı, kendini tanıdığı kadardı Neyse ki rüzgar esti getirdi kağıdı masaya Açtı baktı kapattı, kırışık elvedalar, mezarsız isimler Geleceksiz geçmişler, gidiyorlarmış meğer Kağıt sandığı düpedüz eşkiyanın elinde Sanmakta üzerine yoktu, geçirdi paltosunu üzerine Masayı ters düz etti, intikam sandı Kağıdı da ters çevirdi yazdı, gelecek sandı Ya başkası okursa diye fark etti Hemen karaladı önce kendi ismini Zaten tanırdı kendini, herkesten önce İsimler silindikçe sandı, suç bu Kanıt karartma suçu Durduk yere karalandı ismi de Artık anmazlar sandı onun adını Hemen bir çare buldu kendisini tanıyandan Bindi geçmiş vagonuna en arka sıradan Oturduğu evi bilirdi, birde en çok giydiği paltoyu Yaklaştı kendisine ama ürktü Ya ben değilsem diye arkası dönük adam En iyisi dedi, kendi kendime çözeyim bu işi Yazdı bitirdi koca bir sayfayı, Yazdı tanıdığı bütün isimleri, en önemlisi kendini Başkası okumasın diye de buruşturup koydu cebine Gelecek geçmiş oldu adam paltoyu giyecek oldu Bir baksın ki kendisi karşısında dikiliyor tam bir sayfa Bu sefer karalamadı kimseyi zaten ancak tanırdı kendini herkesin tanıdığı kadar

bu dünyadan değil onun saçları yarın kokar ama sever unutmayı hala bir masal sanır savaşları dün gibi sever bazen, onları bulmayı, yaşamayı, umutları saklasa da var onun kanatları gezer gelir hala o tuzakları dün bile yokken sabahları avladı, bütün o kaçakları gözlerinden akanları bu dünyadan değil onun aşkları korkar ama bilmez hiç kaçmayı sonsuzluğa açılsa da kanatları Rüzgara ait onun diyarları Hayalleri, yalnızlığı tanımasa da ne ölümü ne zaferleri geceye olan tükenmez savaşları bilir yalnız bunun için onun varlığı ister hala en parlak yarınları Kendini yaktığı aydınlığı Bilmiyor ama bu dünyadan değil onun saçları, kanatları, aşkları diner belki sızısı diye söylenir bütün o kayıp giden yıldızları kalbi sandığı hisleri ve de şiirleri bir düşüş ve düşünüş becerir en içtenlikle kalbin ve kedilerin oyun sandığı dünyayı iplerin tükendikçe adını ararsın bugünün sen gitmesen de gelir rüzgarın ta kendisi bir balkon zannedersin hayatı ve perdeler düşmanın gelir yine de rüzgarın ta kendisi çaputlar bağladığın gelecek yorgun sandığın kalbin atışları bugün kaybettiğin ve suçu üstlendiğin istersen bir yelken istersen bir yel senin ülkende yerdeniz

Umarım bu yazı ve şiir karmaşası içindeki cümlelerle kendine bir kaç tanım bulursun ve gözlerin taşır artık sende bu öykülerin ve kalbimin senin için önemsediğini bilmeni istediğim atışlarını nokta virgül hatta boşluk bile koymak gelmiyor içimden çünkü ancak öyle seni yansıtır ve senle bir olur bu yazı düşünsene hayat kadar güpegündüz olana hep tetikte uyuyan bir kadının hiç dinlenemeyecek olmasını kendisini tanıyacak fırsatı olmayacağını, sen budanmış bir ağaçsın şimdilerde yerdeniz, artık tanıdığın çocukluktan ne kaldığını geriye baksan bulabilir misin bilmiyorum arzum ama kendini parçalayacak inşa ettiğin kabuk sandığın senin kuluçkan olmuş ve sen kendini sadece onun sahibi sanıyorsun sadece sen ona sahip çıkmakla yetinerek ulaşıyormuşsun gibi yarına, sandığın şeyin yanlışlarını sana söylemeye bile kıyamam aslında ama seni kesecek bıçaklardan bir yazıya ihtiyacın varmış gibi hissettirmekten vazgeçmedin bana ve en azından beraber ağlayalım beraber parçalayalım kökümüzü saran derin kökleri ki hem sen artık aç gözlerini hem yandığın yangından sağ çıktığında gör hep sadece çarpmalar kucakladığın dünyanın sana düşman olduğu için değil sen hep kendin istediğin için aynı sokaktan çıkmadığın çarpık adımların ve nefesini. görüyorsun ya geçmişte yaşamak artık mumlarını erken söndürüp içine gömüldüğün bir karanlık olmak zorunda değil, geçmiş yanında taşıdığın hatta bazen seni geleceğe götüren tek çantadır hiçbir şeyi olmayan insanın hep bir gitmelere önünü ilikleyip beklemişsin en ücra diyarlarda en kendini kandırmak için şehre yakın bir yerde ama kimsenin gitmediği. sen kendi umudunu bir beklentiye dönüştürmüş olansın artık yerdeniz ve bu iki anlamdaki beklentinin kesiştiği yer oysa bilmiyorsun umut sandığın kendinsin yerdeniz hayat sana merhamet etsin belki diyorsun içten içe ama kendini suçlu hissetmemek için hep masum kalan olmuşsun kendine bir kötülük edeceğinden korkup ağlayıp yanlış bir adım atarım yanlış yaparım yanlış severim yanlış nefes alırım yanlış görürüm yanlış duyarım diyerek baktığın her şeyde kendini dışlamışsın tüm manzaralarda çünkü hiç hak etmediğinle yetinmişsin çok duymanın çok bakmanın çok nefes almanın bile kalbini fazla dürteceğinden korkup. sandığın kadar az ve azımsanacak olmadığını bilsen keşke kalbinde atan artık doğmaya hazır olan yeni ruhunun. dedim ya geçmiş arkada kalacak ve bir ölüm değil kendini öldürmek zorunda sandığın geçmişle birlikte yanında taşıdığın sandıkta mezarını götüreceğin bir yolculuk değilmiş hayat bunu sana gittiğim yerlerden yazıyorum, geçmiş geç kalmaz senin peşinden gittiğin yere bazen kaçmak istesen de bazen kalbinde taşısan da önemi yok sadece insan yüceliği ve malesef insan ruhu yaşar ve taşır hepsini tüm zaman tanımlarını yanı başında uykusunda bile şimdi baktığında kimsin sorularına cevap bulamamak senin tek soruluk bir yaşam sınavı sandığın ve elendiğini düşündüğün olsa da bilmiyorsun belki çarptığın onca sokak cadde ve dökülen ruhun hep ellerinle sıkıca tuttuğun için hayat sokaklarında geçmiş gelecek ve şimdinin iplerini, yolunu kaybetmemek sandığın şey seni darmaduman etse de ellerin yorulsa da kalbin yorulsa da hiç vazgeçmemişsin o iplerden ve sende bunu sevdim hayata karşı böylesine çarpan hem de bunu bir alışkanlık olarak yapana, önceleri hayata alışmanın bir lanet olduğunu düşünüp bir şeylere verdiğim tepkilerin azalmasına kızarak yaşadım yıllarımı, herhangi birinin ölümü hatta kafamda kurguladığım birinin ölümüne bile ağlamak ağlayamamaktan daha doğru gelirdi eskiden yazdığım her yazıyı gözyaşlarıyla yazardım gerçekten, eğer bir his varsa kalbim eşlik ederdi, şimdi en son ne zaman ağlayabildiğimi inan hatırlayamıyorum bugün hariç ve kendimi senin iplerine hayata gerdirilmiş hayatı çarmıha geren o iplere destek hissetmek tek arzum seni vazgeçirmek bile değil artık çarpma diye, çünkü sen hissetmemek çabasıyla değil sadece dengede durabilme umuduyla yaptın bunları ve ben ellerine dokunmak isterken bile sadece ellerim yeterince yumuşak mı diye düşünürüm hayatla arana girmek istesem. ağrıyan gözlerine dokunmak istesem ellerime ihtiyacım var diye sadece sağ kalırım yanında gözyaşlarını silebilmenin tek yöntemi buymuş sanarak oysa bu yazı da umarım ellerim olur benim gözyaşlarını silmeye çünkü ikinci ruhumdan, kendimi parçalayıp tekrar doğmaktan yazıyorum, yeni bir yerden yeni bir gökten ve denizden yazıyorum bunları yerdeniz, çünkü o gün ölmediğime hiçbir şey inandırmadı beni ve ben biliyordum önceleri başaramadığımı ve sonraları bu başaramayışın beni ölümüne düşüren ve kıran şeyin ömrümün henüz ilk ölümü olduğunu çünkü gördüm insan bir kez ölmüyor oysa ne kadar içim acıyor sana ölümden bahsetmekten bile baksana aynı yerde duruyoruz ama sen sürüklenerek ben ise kopmuş olarak gözlerimi bağlayan dizginlerden bile, sen varsın ve ben de varım, varım diyebilmenin yüceliğiyle yaklaşır insana gömülmeyi umduğun gökyüzü günün birinde de ama şimdilik sen ona aşık bakıyorsun benim bile sadece fark ettiğim senin bilerek geldiğin bu tepe işte hayat hepsi bu hayat bir akşamüstü ve hayat bir doğum ve batım yerdeniz dünyanın ters köşesindesin diye seni es geçmiyor sen doğarken başkaları batıyor hayat senin için geliyor ve sen zaten içindesin zaten evinde o yatılı misafir her gece kafanı aynı yastığa koyduğun yatak hayat çünkü yaşamak sandığın gibi bedeninle hissetmek değil zaten bir ruha sahip olmak ne kadar köşe bucak saklasan da. bir şiirde dünyanın küçüldüğünü sandığın adımlarla senin küçüldüğünü sandığın adımlarla diyerek tanımıştım hayatta hep ters istikamete yürümeyi ve geçmişe dönebilme çabasını, böylesine bir durumda duruyor olmak bile yeterince hızlı gelecek için yüzünü geleceğe dönerek aldığın bir nefes umuduyla yazıyorum şimdi bunları seni tanıdığımı zannedecek küstahlığıyla belki kendim zannediyorum belki senin ruhunu ve onun da elinden tutuyorum önce emin olduğum yeterince yumuşak olduğundan hala çünkü biliyorum acı en son şey senin atlasında gidilen ve bilinen ama en çok da görmezden gelemediğin her günbatımında , belki bulmak için hep farklı yerlere savurarak baktın her bir tepeden akşamlara belki burada hüküm sürmüyordur diyerek acının rengi gökyüzünün olması gerektiğini sandığın renkler arasında. gökyüzü sandığın ruhundan aydınlanan karanlık bazen ve sen belki de bunu görmek için söndürdün tüm ışıkları hayatta, şimdi ne yapmalıyım ki böyle olmasın diye merak ediyorsun ama hiçbir cevabın yok belki ve sana kendi geçtiğim zorlukları yaşamanı da söyleyecek kalbim yok benim, kendinle kalabildiğin sürece güvende hissederken bazen kendi düşmanlığına esir düşerken hepsini kabullenerek yaşadın geçmiş sandığın geleceği ve şimdi bugündeyiz, sana sadece bugünün tarihini fısıldasam anlayacaktın bunu belki ama bu sadece uzun bir takvim yaprağı artık hayatında hatırlayacağın, çünkü bildiğim tek şey bu ve sana öğretebileceğim, her günü bugün yaparak yaşamanın umuduyla yazıyorum sözlerimi çünkü biliyorum başka bir şeye ihtiyacın yok yürüdüğünde bastığı adımlarda çiçek açtıracak kadar doğal, yaşamdan olan adımların yürürken nereye gidersen git bir yol olarak yürür karmaşa dolduran nehri bir sevda olarak da yaşar dalgaların kayıp kıtasında hiç baktığını görmem arkasına acelesinden bir satır yeter sandığım kalbinin atmasına ne de olsa yine gelir denmez bile ardından çünkü o benim kadar yalnızdır gölgemi dikizleyen güneşin ardında. Sen ay ve sen kal, bilmesem de nasıl da geldiğini dünyama bunca karanlığın arasında.

”Eğer sen en solgun, en güneşsiz yetişmiş gül olsaydın. Seni uyandırmaya gelene kadar tüm bahçelerin, tüm zamanların kabulünü almak gerekirdi. Eğer ki sana gelene dek her şeyin ezildiğini, en az sen kadar solgun bırakıldığını görsen son gününü de sen alırdın kendi ellerinden.’’