Karanlık orman
.
Gece ve Güneş
Güneşten bir parça dedi içindekine.
Söyleyemediği gözyaşlarını tohum saydı, göğsüne bastı.
Uyandıkça içine itildiği bir labirent artık gökyüzü ve
kurtulmak, bir düşüş.
Gündüzler yere çakılırcasına biterken hissetti en çok ve her defasında.
Hiç tutamadığı o sözü ve
artık ağlayamadığını bile.
Artık sözlerin iyi gelmediği bir mevsimdeydi,
baharda küstürülmüş çiçeklerin ortasında.
Yarın ezgisiyle yas tutanların.
Adına gece demişti,
bir akşamüstü balkonundan,
İçindeki karanlığa dökülen yıldızları gördükçe.
Bana teşebbüs et!
Yarını getir dizlerime,
Yarını.
Henüz incinmemiş ellerinden,
Daha kan akıtmamış gözlerinden.
Dünüme kast etmeden,
Ölümü arzulamış.
Yarını getir dizlerime!
Geceden, koynundan, yarını büyüttüğün nefesinden.
Yokluğun batıyor kaburgalarıma.
Bazı geceler,
kısa nefesler,
Endişesiz bir son…
Ay parçaları yamalanıyor, yıldızların eskimiş örgülerine.
Hiç ağlamamış bir deniz kıyısı, kaybettiklerinin peşinden sürükleniyor.
Bir şair lanet ediyor yazdıklarının vefasızlığına,
gideni geri getirmeyen her bir mısranın varlığına.
Renksiz bir kadın sesleniyor ilkbahara, henüz çiçek açmamış dikenlerle.
Ve oysa bir dünya durmuş, umutların yerini gasp eden bekleyişlerle…
Sorgu altında tüm yollar, şehri kuşatmış takvimde adı olmayan geceler…
Ve artık hikayeler susmuş rüzgarın çarptığı kapılarla.
Geceden bir çocuk kaybolmuş kimsesiz.
Bir güneş batmış eline, kibritten bir masalda.
Güz yapraklarından uçurtmalara düğümlü elleri,
fırtınadan bir mevsime aşık saçları,
Kirpiklerin gölgesine tutunan mülteci yıldızlar…
Kalemle kördüğüm edilmiş sözler arasından,
Güneş sinmiş büyümeye uzanan çocuk ellere.
Oysa sen ısın diye verdikleri hırka hep eylül kokarmış.
Önlüğüne çengellenmiş bir kağıtta,
buruşuk harflerle yazılmış adına gelecek denilen.
Adın bir çocuk ismiymiş oysa,
onlar büyük harflerle yazmışlar.
Dikişleri eskimiş bir kıyafet gibi gözyaşların.
Sonralar iliklenmiş düğmelerinde bir gitmeye.
Tenine batan sert iplikler gibi yüzündeki şeffaflık.
Yaşlı bir çocukluk paltosu kirpiklerin,
Ceplerinde kayıp bir defterden sinmiş gözyaşlarıyla…
Kibritten bir masalda,
Kolları yetişmemiş ayrılığa,
hala soğukmuş elleri…
Elleri birbirine uzandırmayan mevsimin ışık sızdıran aralığına göz dikmiş.
Çabucak kendine koşuşturmak için çarpmalar kucaklamak, seni izleyenlerin göreceği.
Kendinden güneşin bile pay bulamadığı saklanmalarla aramak tam ters istikamete.
Dünyanın küçüldüğünü sanan adımlarla, senin küçüldüğünü sandığın adımlarla,
ve senin korkusuzluk varsaydığın tüm marifetlerle tanımadığın gecelere hücumun hala
yaşam kadar sıradan olana bulunmuş çare gibi kalp atışları böyle vakitlerde.
Yaşam kadar güpegündüze bir baskın gibi geceleri sürüklemek, göz diktiğin hayalleri
bir iğneyle ruhuna dikmek…br>
Şimdi yaşamak, ve unutmak denilenin tanrılığına, gözlerin peygamberliğine,
gözyaşı kadar gerçek fedalar sana gelecek.
Adına kazınmış cümleleri okuyabilme cesaretiyle bugünün dilenci alfabeleri,
duygusuzluğun suçlusu diye suçlanan bedende
bir çizikle damgalı yaşıyor olmak ömrü, hiç büyümeyen.
Günlerden Eylül
Dolanmış dilime bir şarkı, yalnızlığıma söylüyorum.
Bağırmalar sahte, yaşamalar sahte.
Ben bugün yine susup kendime küsüyorum.
Yorulmuşum sanki, gözlerimde yaşlar dinleniyor.
Açık kalmış pencereler, akşamüstü dünyasının dar sokakları.
Sesler benim değil, duymak anlamsız.
İçerimde hırıltılar, öksürükler…
Bugün benim değil,
çünkü o, giderken aldı yanına,
nedendir günlerin isimlerini,
yaşantımın saatini götürmek?
Ben, yarına küsüp bugünde kalıyorum.
İstediğim kadarını aldığım hayatta,
son günümü de kendimden alıyorum.
Borcum vardı, son bir tebessüm. Artık benden geçti.
Sırılsıklam aşık yağmurlar, yine kirli bir sonbahar ertesi,
son dokunuşlarını da siliyor soysuz gözyaşlarımdan.
Elveda diyecek kimse kalmayana kadar yaşattım bu kelimeleri,
celladı olmuş bir yabancının satırlar dolusu intiharı şimdi.
Ve sen, toprağımın üstüne düşen en güzel eylül yaprakları.
Kafandaki ev sahibinin kira için kapında bekleyişi,
devrilmeden atılamayan adımlara göğüs geren sokaklar.
Yollara savrulmuş parmak izleri, izlere bulaşmış dünyanın tadı.
Dizeler soyunmuş bir karanlığa, batan güneş geri dönmemiş.
Devriyeler adını üflemiş dumanla, daha da nefesime sinmiş kayboluşun.
Saniyeler kapalı cezaevi, seni anımsatan sabahlar zamanın adı.
Ve ben kambur bir yalnızlığın siren sesi oysa,
görmezden gelinen yıldızlı geceler, yeryüzünün düşlediği bir serap oysa.
Bulantılar kavalye,
melodiler en keskin alfabelerden.
Ruhuma işkenceler, ve aynı yerlerden, aynı kelimelerle,
ve aynı sözler. Ben hala iyi geceler derdim sana,
Sanki uyanacakmışsın gibi yeniden.
Kibritlerinde yakarış var. Yaktığın geceler gündüzüne mum ışığı olmuş.
Gözyaşların birbirine dolanan ırmaklar, dünyalar olmuş.
Söz verdikleri her şey yitip giden, külliyen yalan olmuş.
Okyanuslar dolusu hayallerde dolanan, deniz kenarında boğulanlardan olmuş.
İyi gecelerin bir sürgün geleceğe, ışıkları söndürdüğün umutların,
koca senaryoda başına buyruk tek bir hece,
Diyarlarında dolaşır uykusuz çocukların kulaklarına.
Gözlerini yumarsın, güneşin doğmadığı gecelere.
“Topraktır ya!” Dersin ruhunu kazarsın, kara toprağın yetmez asyana.
Olsunlar kaplar ya boş çukurları, güneşi beklersin ya en kıyılarında…
Yarının tesellisi kurutur pınarlarını, köşe bucak kaçar gözlerinin parıltısından…
Zamanı beklemektir yaptığı, küçücük Asya’nın.
Yorgun uykular sana seslenir, sessizliği örtünürsün cılız kollarınla.
Son nefesiyle çekip gider haykırışların, hevesin kalmaz ağlamaya.
Titrek gülümseyişler kapatır ruhunun yırtılan yamalarını.
Sükunetle silersin evini, üzerine sıçramış hayal kırıklarını…
Yağmurlarla boyarsın tablolarını. Yüzünü yaslayıp beklersin,
geç kalmış sözler dolup taşar tren vagonları.
Ve bir yok oluş seni bekler kitabın son sayfasında,
yeni bir masala uyanırsın, yıldızların gölgesi toplanır Asya’na.
Güneş düşüyor üstümüze, iklimine Fırtınalar düşürüyor ellerinin düğümleri çözüldükçe. Parmakların bir hapishane miydi suçlu bir kışı hapseden?
Sen değil miydin eskimiş olan her şeyi ayağına bağlayan? Yanında sürüklediğin ölü bedenleri unutmak istercesine sert adımların, yürüdükçe kopacak diye belki en dikenli güllere aşık olmayı seçtiğin bir hayali diyar, adını da senin koyduğun oysa. Kulağına üç kez fısıldar gibi sakince söyleyip durdun. Ardına saklanabilsin diye gölgen, hep güneşe yürüdün. Sonsuzluğunu inşa edişin, bir günün gelmesini bekleyerek, unutmak istemediğin daha henüz yaşamadan, beyazdan bulutlar üstünde dinlenmek, kendini hatırlatacak, evinmiş gibi olan. Kabullenemeden sonra tekrar hatırlayıp, kendi izlerine basmak için, adımlarını silen geçmişe tekrar dönmek için yine sertçe bir adım, geleceğe. İzler bırakmak yapabildiğin en büyük isyan gibi, kendini karalayan bir kalemin aşığı, en ufak boşluğa olan öfkesi…
Nazik bir dağ inşa edebilmek içindi arkadaşlığım, ellerimde bir kürekle kendi hayatımdan taşıdıklarımla bir dağ kurabilmek hayali işte hepsi. Olabildiğince çok belki, olabildiğince yormayan nefesimizi. Yine de istedim büyük ve düzgün bir dağ için, etrafımdaki sert kayalıklara inat, dünyadan kopardığım parçalar, kökler gibiydi her deneyişim. Gözlerimiz ulaşabilsin diye şafağa, bir gerçeklik gibi dururken karşımda, gölgelerini üstüme yıkan onca uzaklık. Bilenmiş gibi sert dik yamaçlar, çorak bir güneşe karşın çocukken ki bakışlarımla büyümüş bir manzara. Orası diyerek gökte gözümün iliştiği her kıyıya, görüşümü kesen her engebeye karşın, sahiplenebildiğim hayali fikir, bir dağ inşa edebilmek. Üzerimizde bulutlardan başka gölge kalmasın.
Kibritlerin tutuşmuyor bazısı. Sinirlenmekten çok hüsran dolu hissetmek istiyorsun. Ellerin tutuşacak zannedip vazgeçiyorsun ciddi ve dönülmez bir yolda olmaktan. Kalıcı olsun diyorsun, sonra olmasın. Bu bir son olsun, sonrasını düşünmekten alıkoymak için kendini rehin alıyorsun kendine. Ellerini yanaklarına koymak, sanki tetiğini çekmek. Gözyaşının da hatırlanası kalmasını istiyorsun. Tüm yolu bitirsin ne kadar üzülse de dedin. Üşümüş kirpiklerine utandın. Adını tekrar ettin alışmak istercesine, nefret ettiğin birini sayıklar zannettin kendini
Kendi bilediği bir bıçak taşır insan içerisinde; adı yapamadıkları olan ve benliğinin belki de en içerisinde kalır yaşam boyu. Yapamadıklarımızı, olamadıklarımızı, yarım bıraktıklarımızı veya hiç başlayamadıklarımızı, hatta vazgeçtiklerimizin keskinliğiyle yüzleşmekten kaçınarak büyür ve seçimler yaparız elimize almamak için o bıçağı. Çünkü iyi biliriz; sakarlıklarımızdansa korkaklığımızın daha önce seçim hakkı olduğunu. Kimsenin bilmediği bir gerçekliktir ve bizdir aslında bu bıçak. Tanımazlıktan geldiğimiz haliyle bile, göz göze geldiğimizde başkası gibi görünen ve baktıkça tanıdığımız, korkarak hiç istemeyerek öyle olmasını. Eğer olmadıklarımız biz değilse, yine de biz olana yol oluşturan nehir yatağının aktığı topraklardır nihayetinde. Durum böyleyken bir yarımızla hiç tanışmadan yaşamış olmak demektir hayat. Eğer korkuyorsak sahip olduklarımıza sahip çıkma mücadelesiyle yaşayıp kaybetmemek için, sıkıca tutunuyorsak tutulamaz olan günlere ve kendimiz sandığımız ceket ve paltoya. Karaya çıkmak demek bir ölüm umursamazlığı olabilir kadar uç bir his. Sahi nasıl bırakabilir bir insan ömrü boyunca olduğu kişiyi? ki taşır elinde bir bıçağı, peşine düşercesine kayıplarının münzeviliğinde…
Nerdesin, nesin, nasılsın, ne hissediyorsun? Ne yaptın ve ne yapacaksın? Nelere tepki gösterirsin, ne korkutur, ne sevindirir seni? İsteğin ne ve ben neredeyim haritalarında? Ben nerde kayboldum sokaklarında? Gözyaşı yanağından akarken nasıl geçip gider hızlıca, nasıl bi iz bırakır? Eğer ben ölüyorsam başucumda ölmemi bekliyor musun? İyileşeceğim günün hayalini kuruyor musun ve bunu umut ediyor musun? Kaç saniye sürüyor kafandaki ben, kaç zaman gerekir tekrar vaktimin gelmesine? Sadece ben mi değiştim, dünya sadece beni mi savurdu? Neye iyi dersin, neyi kötü görür gözlerin? Canın acıdığında nasıl bağırırsın ve bağırırsan duyacak mıyım? Ne kadar uzaktayız birbirimizden? Neyini yanımda götürsem gelmek zorunda kalırsın peşimden? Senden bir şey almayacağıma güvenir misin? Hazineni, tüm sahip olduğunu bilebilir miyim? Buna neden izin verirsin? Ne yazdığımda ne düşünürsün? Ne gösterdiğimde ne hissedersin, kalbin ne kadar hızlanır? Neyle biter sonun, hikayenin son sayfasında acı çeker misin? kim yazar hikayeni, nerde biter çocukluğun, neye teslim olur dayanamazsın, kimler olmaz yanında, ağlarken kimi neyi sayıklarsın?
Giderek daha da zorlaşan bir şey artık konuşmak. Konuştukça zorlaşıyor daha da konuşabilmek. Kendimizi basit ifadelerle anlatmaya çabaladıkça artık yetersizleştiğini öğreniyoruz, kendimizi yazdığımız cümle içlerinde. Kuzgun kanatları kadar büyük saatlerin etki etmediğini hayal ettiğim bir genç, ve bir yanda da sen bir çiçeği olsan en uzak bahçenin, “senin için gelene dek gönlünü almak gerekir” demiş olmak, belki de ezmek üzere olacağın tüm diğerlerin. Dertlerimizi ya da kendimizi kelimelerle anlatmaya çalışmaktan vazgeçeli bir alışkanlık artık düşünmeden, hissetmeden kanat çırpmak. Bir alışkanlık yaşamak. Ne korkutucu bir cümle olması gerekirdi oysa. Kabul görüyor hissizliğin kalabalığından tanınmadan geçerek yine. Yanımda ölüm duruyor, sağ başucumda. Ve ben buna özen göstererek yaşadığım düşüncesiyle kendimi alıkoyuyorum (şimdilik) demiştim. Şimdi de yanı başımızda yaşıyor olmamızı bekleyen bizler, köşelerde bir polisin suçüstü yapmak için bekleyişi gibi seyrediyor her bir köşede rol yapıyor olmamızı. Bir kitap söylemişti; “yalancıktan yapıyorsun! Gerçek değil.” Sanırım ne kadar kendinden kaçsan da takip ediyorlar. Bunun rahatlığıyla mı gidiyoruz daha da? Daha da özlemeye? Bazen oturup en temel duygulara sahip bir çocuk gibi anlatmak istiyorum. Ağlamak mesela. Sırf elimde tutamadığım için istediğim şeyi ve küsmek sırf daha geç verildiği için, gözyaşlarımın. Yaşadıkça, yaşamak da zorlaşıyor. Bu yüzden artık kızgın hissedemiyorum büyümeye. Sadece bir çocuk kadar temel bir küslük sunabilirim. Büyümüşsün gibi giydirilen kıyafetlerle yine yalancıktan yaparak gerçeğe dönüyor yaşamak sanki sadece. Sadece ama sadece bu. Bir çocuk ayakkabısının düşüncesiyle günler geçirmek istiyorum. Çamurda yürümek, marifetsizce giydirmeye çalışmak ve yürürken takılıp durmak, hatta düşmek bile. Bizi bu kadar meşgul kılan şeylerin bir listesini yapmayı dilerdim oysa. Her biri hem de hepsi aynı silüette. Büyüyen kanatları mı suçlamak lazım, büyüyen saatleri mi? Her zaman bir pişmanlık var olacak icimizde. Aklındaki ev sahibinin kira için kapıya gelmesiyle, bir sürü çekmeceden bulabildiğin en derleme kelimelerle kuracağın bir pişmanlık… Benimki “benim böyle olmamam gerekirdi” demek. Sadece kendi düşüncelerinle kalakalmış olmak, en muhteşem ceza şimdi bir kendinden bekleyebileceğin. İzin vermemek elinden gelebilecek tek gerçek karar sanki. Yani öyle hissettiriyor. Sana verilmiş olanlarla en iyisini yapmaya çabalamanın sonrası gibi; ellerine tutuşturulmuş olanların ve çarpıp geçebileceğin kalabalıkta en çarpmayan olmanın sonrası, artık hiçbir şey tutamamanın ve geç kalmış hissetmenin ya da sadece yavaşlamış olmanın. Kopartmak ya da toprağı deşebilmek; ellerin bir zemin olsun diye hala, hala umudu henüz tükenmemiş olmak. Kimsenin aklına gelmediği…
-En büyük korkun ne?
+Bilmem, düşünmedim.
”-Benim mezar kazmak sanırım.
Hayır, daha da büyüğü, birinin bana kırgın ölmesi, kendimi affettirmemiş olmak…
Böyle bir şey sanırım. Sarılabileceğim birisine sarılmadan kaybetmek. Evet, tam olarak bu.
İnsanlar ölmeyeceğini düşünerek yaşıyor. Ben ise öleceğimi düşünerek yaşamıyorum. İnsanların yaşlandıkça fark ettiği bir gerçeği, tüm üzüntü lezzetlerinin hemen ardından soframda görmek bana seçeneksiz bir davetiye gibiydi. Ölümle yaşamanın tadını, ölümün ertesine kadar hissedecek oluşumun gerçeğiyle vakit harcamaya devam ediyorum.”
”Bi’ gün,
karanlık bi odaya geliyor kadın.
Adam cam kenarından akşam gürültüsünü izliyor penceredeki sessizliğin arkasından.
Kadını fark ettiğinde daha da baktı dışarı, daha da gitti baktığı yerlere.
Aslında bunu gitmek için değil sadece gözyaşlarını saklama çabasıyla yapıyordu.
Saklanabileceğini düşünüyordu bir yerlere, öylece orda dursa bile.
Ancak yanaklarına süzülen ve dudaklarına tuzlu bir tat bırakan damlaların parıltısı, dışarıdan gelen yoksul bir ışıkla bile yeterince görülebiliyordu.
Kadın yuvasına getirdiği torbaları, evine getirdiği hayatı, evine gelişini yerlere savurmaktan çekinmeden aceleyle girdi içeri bu yüzden.
Kollarıyla göğsüne sarıldı hemen arkasından. Gitmesin diye daha da ev olmaya hevesi vardı. Tüm dünyayı, tüm hayatı bir şeye sarılma iştahıyla yaşamıştı zaten kadın. Sonunda, en sonunda bulmuştu en uzaktakini, en gitmek isteyeni.
Birkaç gülüş ve biraz da geceler ardından bu kez erkek yetişememişti evine.
Adam daha az biliyordu adımları, gelmeleri, en çok da yetişmelere yabancıydı. Ama eminim hala unutamıyordu kapısını son kez açarkenki kayboluşunu.
O kapının sesi sondu aslında bu hikayeye.
Yine de devam etti adam, kendisine daha kesin ve keskin bir çaresizlik istiyordu.
Banyosunda dizleri, kolları yerlerde kadınla yeniden tanıştı.
Yeni bir bedende eskileri ararcasına baktı.
Ancak her bir yan kanlarla süslenmiş gibi, en yabancı hazırlıklara bürünmüş bir kadınla tanıştı.
Bu kez kalmak için sığılamazdı o eve.
Ne sığınmak, ne de sarılmak mümkün gibiydi.
Ancak yine de daha fazlasını istiyordu adam.
Kadın henüz gitmemişti, ancak bir o kadar da dönülmez bir vedayla hazırlanmıştı bu yolculuğa. Ne kendisine ne de eve sığabilmişti belki.
Kadın her şeyden önce son bakışlarından, son düşüncelerinden, son bedeninden önce en çok son nefesini bekliyordu.
Vedalaşmalarla da sığınamazdı bu eve, bu adama. Bir yol elbet bir günün beklentisi için görünür ya hani, en uzak ufuklar varılabilmek için çizilir.
Son arzusuyla gitti elbet sonunda.
Ve adam daha da gerçeğini hissetti. Öyle ki artık kendini hissetmiyor ancak bir bedene hapis nefes alışlarını ve gözlerini kapatışlarını. Ve bazen de yanağına akan hissizliklerle ortada kalabilmişti.
Ve en çok da kadının son sözü tabi;
”Bana ait olur musun?”
Yağmur yine en koyu mevsimindeydi. Nefretini kusmaya gelmişti yine. Umudumu rüzgarlarıyla hırpalamaya, güneşimi karanlığına kafeslemeye gelmişti. Her yıldırımınında cehennemin sıcaklığı vardı, cehennemden geliyordu. Yağmurun cehennemi gözyaşlarım kadar sıcak, bedenimi tehdit eden soğuğu cennet kışıydı. Oturduğum yerde tanrının benimle konuşmasını bekliyordum. Bahçede orda olmayı hak etmeyecek kadar güzel bir çiçekti dünya ve benim varoluşum bunu görmekti. Kopartmıştım, zarif ve sessiz ölümü ellerimdeydi. Dünyayı öldürmüştüm, tanrıyı öldürmüştüm. Ruhum bana hapsedilişini kabullenemiyordu hala. Ben gözyaşlarımı dünyaya bağışlıyordum.
Geleceğin umudu nefesimi acıtan prangalar. Toprak, beynimdeki kendi mezarım kadar ağır.
Bir delinin sayıklamaları
Deliriyorum zela. Aynaya şimdiye kadar baktığımda, insanların bana baktıklarında söyledikleriyle yüzümdeki ciddiyete alışmıştım ve beni yansıtıyor zaten bu ifadeye alışmam uzun sürmediği için onu ilk ve tek maskem haline getirdim. Ama bugün zela, uyku sersemliğinden kurtulup kitap okumak için yüzümü yıkamadan önce aynaya bana uzun bir kan kaybı gibi gelen sürede fark ettiğim şey, o lanet maskenin altında yatan şey kendime duyduğum 18 yıllık nefterin ta kendisiydi. Koyu kahve gözlerimin ışıkla temasından açığa çıkan bir azınlıktı bu görüntü ama yine de çok net karşımdaydı. Bunu bunca yıl kendimden bile çok güzel saklamışım aslında ama.. Görüyorsun zela sonuç ortada. Kendimden ölesiye nefretle doluydum bunu gördüm içimdeki kişilik dış varlığımdan nefret ediyor ve ben bu sahnede yalnız seyirciyim. Bu tek seferlik bir şey değildi sonrasında, bir kaç dakika aralıklarla daha o gözleri gördüm. Kendimden korkuyorum zela, daha bugün kendimden biraz kurtulmak için kendimi biraz eksiltmeyi bile düşündüm. Beynimin bi kaç kötü yerini kesmek yeterdi belki. En basiti bıçak tabii ama bana bıçak olacak şey de ağlayacak! Benim kanlarım üzerinden yavaşça süzülerek ağlayacak, bıçağın keskinliğinde dolanan kan damlaları bişe kesilecek. Ben böylesine bir acı istiyorum zela. Artık üzülemeyeceğim duyularıma, kendimi bağışladığı sanrılarıma bile acı çektirmek gerek. İnsanlara istediklerini vermeyecek onlara yaşamak için amaçlar bahşediyorum zela. Değer değişkendir ama değersizlik? Kuyunun dibi hep oradadır ve hep karanlıktır zela. En değersiz, her zaman en’dir. Benim enim mutluluk. Çöplüğün en altında, en eninde. Diğerlerini insanlara vermiyorum. Çöplükteki diğer herşey de tanrısal bir müdafaa ile insanlara onlar için koyulmuş bir hedef olarak saklıyorum. İçimdekileri saklıyorum kendime bile vermemek için. Senin olmayanı istersin değil mi zela? Bunun daha önce konuşmuştuk hatırlasana insanın tek görebildiklerini nelerdi?
Zela, sen benim gibi olmayacaksın değil mi? Senin dudakların susarken bile gülümseyecekler. Tuzlu göz yaşlarının tadını, dudağının kenarında bıraktığı o acı tadı hissetmemek için gözlerinden aşağı bir nehir yaparız belki ne dersin? Benim bıçağımla. Seni kanatacak birisi olacak ise o kesinlikle ben olmalıyım zela. Hayır bundan zerre keyif almam hatta ağlamaktan beceremem bile. Ama kanlarına avucumu açmaktan geri çekinmem ben zela. Ben seni ağlatırken sürüklemekten yorulduğun bedenine dayanağın yine ben olurum. Hem böylesi daha güvenli senin için. İzi kalmış bir yara, sana sarılmadan mezarlığına sarılmaktan iyidir hem doğrusu bu. Zela, uyuduğun an bile koca bir evrenin yalnız senin üzerine odaklandığını bil. Düşüncelerimle sürekli yıkılıp yenisi inşa edilen asla bir nihayete ulaşmayan şehirler inşa ediyorum bazı dünyalarına. Bir kaçını yalnız sana bırakıyorum. Kuş kafesi bir gezegen var, kendini hapsedebil diye. Çok düşündüm binlerce yıldır. Sonunda en güzel hediyeni buldum işte sana. Kanatların sıkışıp uçmayı, kanatlarını bile unutabileceğin kadar güzel bir kafes. Ama yeri yalnız sende tabii. Benden gittiğinde kendinden emin olamazsın sen. Aynaya bakamıyordum ya hani ben zela. İşte bu yüzden hep sana bakardım ben. Sen korkmadan baktığım tek aynamdın. İlk hayalimden, yıllarca altında tepinip durduğum kumların zerresinden yaptım ben bu aynayı. İçimdeki ateşde yakarak değil tabi, olur mu hiç öyle şey. Binlerce gezegenden bir kaç güneşiyle adanmış oldun sen zela. Hep böyle donuk bakışlı kaldın evinin o köşesinde. Karanlığa baktığında fark ettiklerini hatırlıyor musun zela? Dışarıdaki yağmuru sormuştun yıllardır kendini, içinde dolup taşan kelimeleri, gezegenlerindeki bütün yazılanları. Karanlığın örtüsüyle süslemeyi pek beceremezdin o yaşlarda zaten. O yüzden odan çok ışık alırdı güneşini özlemiş ay’ın ilhamında. Kaç bin gece geçirmişizdir bilemem bile artık o çocuk olduğunu sandıkları için yapılmış neşeli odanda. Hala geceleri eşyaları çekip arkalarına, kimsenin görmeyeceği en dip köşelere simsiyah yazılar yazıyor musun zela? 7 yaşında dolabının arkasındaki yazılarını hatırlıyorum. Kaç sefa öldüğünü saydın mı hiç zela? Sen normal bir insan değilsin. Bunu aptal olmayan her insan yüzüne bir kaç saniye baktığında bile anlıyor olmalı. Gözlerin bişe somurtkan zela. Numara yapmayı bile beceremiyorsun bunca yıldır hala normalliğin tanımını bile öğrenemedin. Belki biraz uğraşırsan tekrar hatırlayana kadar kendini kandırmayı becerebilirsin. Bunu mutlaka öğrenmelisin zela, çünkü bir gün hayatın taklitlerden ibaret olduğunu göreceksin. Dünya bile bir taklit. Tıpkı senin o dönmekten başka işi olmayan gezegenlerin gibi hepsi birbirinden yapılmış. Bunlarca şeye rağmen insanlar hatta biz bile kendimize bir şeyleri inandırmak için her haltı yapar haldeyiz zela. İç duyularımızı bile prangaladığımız zamanlar var. Ve işte bizi haklı çıkartacak o zalim ve aşağılık teselli; “eğer ağlamak istersen istemediğin kadar sebep bulabilirsin. Ama gözlerini kötülükleri görmek için değil, mutluluğu aramak için açmalısın. Tüm karanlığın içinde aradığın şey için gözlerinin açık kalma farklılığı göstermelisin. Gözlerini açmazsan, hangisinin karanlık olduğunu, aydınlığn karanlığını göremezsin.” Büyüleyici öyle değil mi zela? Hastalıklı bir bedende sıkışıp kalmış, içimizdeki tepinmelerden devrilmemek için sürekli bir şeylere -çoğu zaman çabuk kırılan ve sadece bizi ayakta tutması için yanımızda tuttuğumuz – sevişken halde bağlı kalmamız gerekiyor. İnsanlar düşünmekten korkuyor zela. Oysa aptal daire saatlerin döngüsünü en değerli hale getirecek şey en azından bir kaba, bir daireye sığdırılmamış düşünceler değil midir? İnsanlar insanlıklarıyla hayvanlık satın alıyorlar zela. Dünyadaki her aptal şey bunun için. Düşünmelerini engellemek için, düşmekten kendilerini korumak için saatlerce binlerce ömür çalışarak aldıkları sandalyeler ve masalara tutunuyorlar zela. Aptal altın kıllarla cilalı bir sandalyede, nuhun gemisinin parçalarından yapılmış bir masanın arkasında oturan salyaları akmış dili hala dışarda olan bir köpekten başka bir şey olmuyor insanlıkcık. Nietzche’nin dediğini hatırlıyor musun zela? Benim biraz aklımda bak; “Her insan doğduğunda küçük bir peygamberdir, büyüdükçe peygamber olduklarını unuturlar işçi olurlar, mühendis olurlar…” o peygamberlere ilahlıklarını unutturmak için daha adım atmayı öğrenmeden parayla kirletiyorlar o minik elleri zela. Her şeyin bir rüşveti vardır zela, görüyorsun ya imkansızlığı satın alan şey umut, umudu ise döke saça insanlıktan kaçırırken arkasına bir kaç kırıntı bırakan bir köpek..
Ağlayacaktım, kendimi öldürmeyi seçtim
bu hayatta kaç kişime daha kefen giydireceğim?
İçimdeki sen ne muhteşemdir aslında değil mi? başlamamış her şeyin sonunda beklemektedir.
Benim tek korkum alışmaktı, Zela. 4 yaşında televizyondaki akşam haberlerinden öğrenmiştim ben insanların ağlayışlarını, kaybettikleri yakınları ve dünyadaki denizlerin insan gözyaşlarından fazla olamayacağını. Ben 4 yaşında anlamıştım. Her an, her saniye o kadar terk edilmiş bir üzüntüye maruz kalabileceğimi. Hissetmiyordum henüz o yaşta insanların ağlayışını gördüğümde ne hissedeceğimi, ne hissetmem gerektiğini ama izliyordum hatta ezberliyordum. bir süre sonra bu da yetmedi bana. üzüntüleri görmek ve hissetmem gereken şeyi öğrenmeye çalışmak için yeni bir yol bulmuştum bir geceyarısı.. Hayal etmek. Bir insanın üzüntüyü hayal etmesi pek normal gelmiyordu tabi özellikle 4 yaşında, yalnız uyuyamayacak kadar küçük bir çocuk için. Sorular sormalıydım hayalimi kurgulamak için. Çok fazla soru gerekiyordu içinde istediğim kadar zaman geçirecek kadar gerçekçi hale gelmesi için. Ama henüz 4 yaşındaydım ve saat kaçta uyursam uyuyayım sabah 7’deki çizgifilm için uyanırdım nasıl olsa.. acelem yoktu. Gerçekten acelem yoktu bence ama sanırım gözyaşlarımın acelesi vardı. yanaklarım henüz küçücüktü ve yanaklarımdaki nehirler henüz küçüktü. Sabah uyandığımda gözyaşlarımın yüzümde bıraktığı izlerine bakmak bile alışkanlıktı artık benim için. Sorduğum ilk sorunun sebebiydi annesini trafik kazasında kaybeden, tabutu başında ağlayan çocuk. Neye ağladığını tam olarak ne o biliyordu belki ne de ben. O çocuk ağlıyordu ben ise anlamaya çalışıyordum yalnızca.
Sordum. Annemin öldüğünü hayal ederek, gecelerce o günü kurgulayarak sordum. Annem ölürse ne yapacağım?
Başlarda sadece 1 damla ağlayacak kadar hayal kurabiliyordum. Gözyaşının yüzümü kaşındırması ve ellerimle dokunduğumda tüm düşüncelerimin basitçe dağılışını bile anımsıyorum. Her şeyi kaybedebileceğimi öğrenmiştim her geçen gece. Sahip olduğum her şeyin bir anda kaybolabileceğini, küçük bir çocuğun yüzünü yakan damlalara rağmen Dünyanın, Tanrının Bir anlığına bile değişmediğini öğrendim. Dünyanın dönmesinin bir gereği gibi gelmişti bu duygusuzluk. O yüzden insanlardan bir şey istememeyi, beklememeyi öğrenmiştim. Dua etmek bile çok büyük bir çaresizlik gerektirirdi benim için. Ettiğim ilk dua annemden önce ölmekti bu yüzden. Annemin ölmemesini istemeyecek kadar büyümüştüm. Sadece o gün yaşamak istemeyecek kadar büyümemiştim.
Yeterince ağlayamamak kaybolan oyuncağımı bulamamak kadar önemli bir dertti benim için. Çöpten bulunmuş bir oyuncaktı. Çöpçü çocuğun annesine ”Bu benim olsun mu?” diye heyecanlı bağırışımı anımsıyorum. Haftalarca yaptığım tek şey sahip olduğum tek şey olan o oyuncakla mutlu olabilmekti. Neden kaybolduğunu anlamlandıramıyorum hala.. Karanlıkta var olduğuna inandığım canavarlar, büyük insanların sürekli bahsettiği cinler ve melekleklerle bir sebep uydurmuştum oyuncağımın kayboluşuna ve aylarca evin her tarafını defalarca kez arayışımı bırakmıştım. Belki kaybolduktan sonra onu aramakla onunla olan beraberliğimizden daha fazla zaman geçirmişimdir.
Sahip olduğum şeyleri kaybedebileceğimi düşünmeye kendimi alıştırırken bu ilk gerçek deneyimimdi. Ağlamamıştım. Ağlamak yerine gün boyunca bulmaya çalışıp yorulduğumda bir köşeye, kanepenin en köşesine sığınıp dinlenirken hala tükenmemiş umudumla nasıl bulabileceğimi düşünüyordum. Çünkü aslında basit bir şey gibi görünse de tek sorun oyuncak ve onu bulmaktan ibaret değildi. Sorun küçük bir çocuğun arzusu değildi. Bunu çok sonra fark etsem de bir şeyi kaybetmeye alışmak dünyanın en nankör duygusuydu. Alışırsam daha az üzülürdüm. Kaybettiğim ne olursa olsun, bir yenisini daha kaybedebileceğime inanmak bir tür kendi ruhuna işkence edebilmenin hayalini kurmaktı.
Bir şeye o şeyin gözyaşlarını silmeyecek kadar saygı duyup sahip çıkacak kadar seviyordum. Üzüntümü seviyordum çünkü her duygu hissetmeye değerdi. Kaçmak, hissetmemek daha iyi bir seçimdir her zaman ve bazen çaresiz bir seçenek olsa da acizliktir.
Bugün ağlamadım. Gürültülü değildi kalbim, yorulmadı. ne de nefesim…
Çarpmadım kimseye. Özür dilemedim, kârdayım. Yaptıklarım da memnun etmemiş oysa insanları, kimse teşekkür etmedi. Bugün kimse, kimse gülümsemedi ruhuma.
Çirkin bir adamım ben dünyaya, yaptıklarımı sadece ben görürüm. Kırıp dökmemeye çalışırım belki bu yüzden. Ağlarken yine ben toplarım tüm parçaları, kendime ağlamaktan korkar, hiç bir şeye dokunmam.
Bugün de dokunmadım hayata. Olmadı hiçbir şey. Parmaklarıma topraklar dolardı oysa çocukken. Çok severdim dünyayla oynamayı. Üstüm başım dünya. ruhum, gözlerim mutluluk hevesiydi benim.
Artık çirkin bir adamım ben. Kıyafetlerim çok dikkat çekmemeli ilk önceliğim. Ayakkabılarım fazla ses çıkartmamalı hem.
Tutulamayacak sözlerle yaşanamayacak hayatlara
Kendimi dinlemeyi öğrenmekti yaptığım. Çünkü duyulabilecek kadar yüksek bir ses vardı içimde. Hatta dünyaya kulaklarımı kapatsam bile kafamın içi daha gürültülüydü. Başımı ağrıtırdı çoğu zaman düşüncelerim, bildiklerim. Bu, benim lanetimdi. uykularımı eksik bırakacak kadar çok düşünmek, bir gün bu ağrılara ve üzüntülere dayanamayacağını ve hepsinin bir sonu olacağını sanmak kendime uzun süre önce söylediğim bir yalandı.
hiç bir şey olduğu yoktu. Dayanıyordum ve en kötüsü de buydu. Eğer herşeyin bir bedeli varsa, ruhumuzu kiralamak için satın aldıklarımızdı tüm bu hayat dedikleri sürtük. Hayat, sahip olamadığın şeylere ait olduğun yerdir ve insanların en büyük yanlışı sahip oldukları şeyler eksilmeye başladığında fark etmeleri. Çünkü görebildiklerimiz sadece kaybedilenler, kazanılmayanlar, hissedilmeyenler ve unutulanlar… Yarım kalmışlıklarla yaşanılmadığını öğretemediler, çünkü söylemek istedikleri bile yarım kalanlardan. Dün ölmediğin için okumaya fırsat bulduğun bir kaç satır yazıyla mechul bir kaç satıra, yarım kalanlara.
Ve gelecek; Geçmişi her anımsadığında kendine küfür edecek kadar başarısız bir hayatın yardıma muhtaç umududur. Hastalıklarla dolu bir hayatın içine hapsettiği katilleriz o kadar. Çünkü herkes biraz katil, çoğu hayallerini öldürerek. belki de hayatının en güzel anını çoktan yaşamış birinin her şeyden habersiz masum umuduyla yaşadığı hayatının hastalığıyız. Çünkü bizim hastalığımız yapmak zorunda olduğunu sandığın her şeydi. Oysa nefes almak bile zorunda olmadığını kendine kabullendirdiğinde hayatın hastalıklarından kurtulmaya ilk adımını atmışsındır. Gerçi sahi ya, sonunu boşvermezsen idam gününden başka bir gelecek hayalin olamaz. Daha hayattayken öldüğünü düşünenler, yaşlanmadan yaşamayı düşleyenler ve daha fazla iğrençlik… Hepsinin hayali hak etmedikleri bir sonla bitiyorlar. Ama şimdilik sessizlik daha iyidir sorgulamaya anlam yok, daha fazla ağlamak için gerçekler haddinden fazla.
Ruhumun mezarlığına, bedenime hapsolmuşum ve içimdeki tek his çaresiz bir yaşantığının ölüm arzusuydum ben ve o, varlığı sanki tavandaki bir çatlaktan içeri sızan aydınlık gibiydi. ısıtmıyordu, aydınlatmıyordu ama eşsizdi çünkü benim karanlığımın ışığıydı o. ben o karanlığa aittim, aydınlığına sahip olduğum sevdanın varlığına. Çünkü gerçekten de anlatıldığı gibi ”İnsan, zamanı durdurmak istediği yere aittir”. İşte bu yüzdendir vazgeçmemek bir eline Ay’ı bir eline Güneş’i verseler sevdaları. Ama bunlar anlatılır da, tüm hikayelerin sonları bir kaç sayfayla sonlanır ama gecenin bir yarısı kapanmayan gözlerle karanlığı seyretmenin bir sonlarını yazabilir miyiz? bilmiyorum. İnsanların yüzlerinde onu aramaktan korktuğun, hüzünlü tebessümlere seni bağımlı hale getirecek sevdalar.