3

Yolculuğun sonu

.

Aklımın kıyısındayım, Gezegenler bile sadece uçurum Gölgemi arıyorum, aydınlık yolumu kapatıyor. Kelimelerim kaybolmuş, ceplerimdeki sorularla taşıyorum. Ölümsüz ve tükenmez gibiyim baktığımda. Arkama saklanıyor bütün cesaretim, Yalnızlığı beklediğimi unutuyorum uzaklara daldıkça. Deniz yüzünü örtünüp ağlıyor sessizliğe özenerek. Saklanmamı bekliyor beni seyreden zaman, Ölümün eşiğindeki hüzün dolu bakışlardayım. Aklımın kıyısındayım, Her şeyimi geleceğe emanet edipte gelmişim buralara Geçmişim paslı bir civi kendi halatımı astığım. Adımlarımın her biri intihar, hayatımı astığım. Bir kış günü mektubu, Bitirmek istiyorum noktasız cümlelerimi, Karanlığa koşan güneş ile. Bırakabildiğim tek iz soluk bir gölge. Hiçbir şeyi bulamayacağım bir karanlıkta kaybediyorum. Bulamıyorum. Sonum bende önce yaşlanıyor, Sonumu göremiyorum. Ölümün bir adım ötesinden yazıyorum bu mektubu, Aynı şeyleri sayıklamakla biten hikayeler.. Son bir ölüm çığlığı şimdilik Gökyüzüne hapsolmuş kuşlar, İntihar eden kelebekler. Ağlamaya ramak kala kapatılan gözler, Hayatı boyunca ağlasa bile, Tekrar kurudular.

Bir hayat var ellerimde. Yere yakın, dengemi yoran. Dalgınlığım olmuş Şarkılar, ah şu nefesime saplanan tükenişler var bu hayatta. Grisine alıştığım bir şehirde yağmurlu pencereler, Özlediğinde kavuşamadığın insanlarla dolu bir gözyaşı… Bir hayat var ellerimde.. Takvimde adı olmayan geceler,

Bir kadın ancak göz altlarımdaki renklerden sevebilir beni. Karanlıkla birlikte kararmış gözlerimi, Ağlayamayışımı belki, Sustuklarımı sevebilir ancak.

iyileşmeyen yaralarıma kapattığım gözlerimde karanlıkta kaybolan geleceğim var. Öyle ki, içerimde tetikte bekleyen her bir öfkeye, Her yorgunluğumda ağırlaşan, her çarptığımda henüz kabullenemediğim ben var

ölüyorsun gibi her nefeste ve her an yorgunluğuna dayanamayacak olmayı diliyorsun belki seni yok etsin diye seni en azından sürükleyip götürsün diye bir yere, başka bir yere kendinden uzak gece boyunca yürümüşsün gibi nereye bilmeden kaybolmanın en kesin yoluymuş gibi neredesin şimdi? kendini kaybetmekle kurtulabildin mi? deniyorsun kendine yardım etmeyi başka biri olarak sana yardım etmesini istediğin biri sana acımasını istediğin biri neredesin şimdi?

Sessiz kalbimden dökülen uğultulu ayrılıkların. Gecemden ayrılan kopuk güneş yüzün, Başucumda eskittiğim çocuksu varlığın. Uykularımda kaçırdığım sönük yüzlü mutsuz kadın… Penceremden hayaller kurmak isteyip de, perdelenmiş gökyüzüne alışkın. Titreyen ellerinde izi kalmış birkaç mutluluk dokunuşu, Hayatını kalbine adamış, çocuk kalbiyle kocaman olmuş. Konuştukça ağlatan, sustukça uzaklaşan iki kalpsizleşmişten biri olmuş.

Bir dünya çiz bana Sakınma gerekirse mutsuz kelimelerini Gün yaprakları olan sonbahar ağaçları, dökülen Merhametsiz ormanlar, kaybolmaya Avuç avuç saçılmış yıldızlar altına. Bir dünya Hasret savuran rüzgar Gerekirse çocukluğumu silen ayaz Yine de bir dünya çiz bana Gündüzü gece yazan ellerinle. Annemin açtığı kapılar, eşiğinde bahar başlayan, İçimdeki kışa yaz örtülen. Saçlarımı okşayan bir akşamüstü, Gözlerimi öpen güneş, henüz batmadan. Notaları umut olan müzikler, Yastığı şiir olan uykular çiz.. Gecenin uykusunu getiren sabahlar, Yıldızlara anlatılan masallarla. Ve bir beden çiz bana Parmak uçları Dünyaya ilk dokunuşumla kaybolanın yerine Göğüs kafesi Aldığım nefesin yaşamaya yetmediğiyle parçalanmış olana

Yutkunamadıkça kesilen soluğumda, Ölümün eşiğindeki hüzün dolu bakışları, Görürsün umarım tükenmeden, Damladıkça umut yitiren yaşları.

Sabahın 5 ine dayandı kirpiklerim. bir pencere kenarında sana, dünyana aldandı bakışlarım. Sabahın 5’inde İçimi dahi üşüten şu rüzgarda sana açık kaldı pencerem Senli bir geceyi silen sabahta kabul gördü vedalar Söylemem dediğim ne varsa hepsiyle iğne iplik oldum kendimde, Ellerime batıra batıra örgüler dizdim içine. seni ısıtsın diye, sabahın 5’inde. Sabah 5. Gözlerimle aydınlatmadı gökyüzü Camiye gidenler. Gidecek bir yeri olanlar. Kuşlar da olmasa kabul ederim öldüğümü, Adım atsam biraz daha kirleneceğim dünyayla. biraz daha sarsılır dengem, zaten en derindeyim. Düşeceğim yer yok, tek endişem ya üstüme düşersem. Kalkmadan yine çakılırsam

sanki biz aynı yöne doğru fırlatılmış çakıl taşları gibiyiz. sen canın yanmasın diye ilk fırsatta durup beklemeye başlamışsın neye olduğunu bilmeden. sadece korkunun tersinde hareket etmenin sana iyi geleceğini düşündüğün bir bekleyişle uzun süre beklemişsin. artık beklemek değil yaptığın, durmak olmuş. hayatın orda başlamış ve son bulmuş.. ben ise her gördüğüm çakıl taşından daha da ileriye atılmak istercesine, her çarpışmada kendimden bi kaç kırıntı daha kaybetsem bile durmadan sonsuz boşluğa umursamaz bir hevesle devam etmişim. en güzel çakıl taşı ben olmalıyım demişim kendime ve her çarpışta canımın acısından çok benden eksilttiği kusuru önemsemişim. sen ise tüm kusurlarınla bulunduğun yeri de aynı kusurlarla çevreletmiş ve ortada senden başkasının görmekten keyif almadığı bir kusursuzluk kurmuşsun.

Nefeslerimiz bir cambazın ip üzerindeki adımları gibi, onca bekleyen kahkahalar arasında nefessiz kalışımızı. Her adımda kesemize acı ve sevinç denilenden dökülüyor. İp mi çok ince, adımlarımız mı çok küçük bilmiyorum. Nedir bu teraziye yağan mevsimler, ne zaman biter bu sağanak.

Derin anlamlar bulamıyorum. derine inemiyorum şimdilerde. kendimi yaralayamıyorum belki. Daha ne kadar kötü olacağım sorusuyla verdiğim bir cevaptı oysa ” Sanırım başkasına, en başta da kendine yardım edecek ellerin koparılana dek. En sıkı sarılacak kişi kendin olamadığın zamana dek belki” Kelimeler yavan ve tatsız. Bir kumar masasında kaybetmişim sözlüğümden sayfalar, şimdi kapı kapı öfke ve telaşeyle yakalarına yapışıyorum her bulduğum sayfanın. deftersiz cahillere tutunuyorum ağızlarından bir kaç kelime dilenerek. Gün topluyorum sanki sayabildiğim kadarınca. En çok kaça kadar sayabilmeyi öğrenmişim diye kendime güvenmeden. Hala körpe ellerim, devriliyor diktiğim ağaçlar. Mayalanmıyor mevsimler benim haritalarımda, Bir tufan da ben oluyorum ağlayabildiğim kadarınca, sert nefeslerim yıkıyor yuvalarını aklımdakilerin, içimdeki yaşamın.

Ancak şimdi tutabiliyorum ellerimde, bir makası yeniden; Kurumuş dallarından topladığım çubukları mış gibi yaparak bir vazoya koymak, hepsi birer çiçek gövdesiymiş gibi. Sonbaharda evcilik oynamak belki, şehrin bulanıklığı dudaklarımızın üstünde somurtan bir ağırlıktır yine. Yine tozlu bir sokaktadır evimiz, kurumuş ellerimiz büyümüş insanları hatırlatır, çalışmayı, dünyayı izleyemeden geçip gitmeyi, ellerimizde bir damga gibi yenik düştüğümüz. Elleri ceplerinde yürümek artık mevsimlerle kavga edemeyecek kadar büyümüş olmak, sonra yine kendinle kalmak, Baktıkça gerçek pencerelerden oynsa hayalindeki sonbaharı bile becerememiş olmak. Mış gibi yaparak ikna olmak belki sonra, ”…

Bedenimin etrafında ölmemi bekleyip, aslında daha da kötüsü öldüğümü düşünmeye başlayıp yaklaşmakta olan akbabalar, fareler ve gürültüler. Ve yardım etmeye çalıştıklarını düşünen eller, gözler, birazcık sonrası için yaşayan meraklı bekleyişler. Ruhumun etrafında ise ben vardım.Ruhum bedensiz bile olsa onu hapsettiğim onlarca ben. Korku, güvensizlik, zayıflık, içimde bir hastalık olarak görülen mutsuzluk. öldüğümü düşünmüyorlardı, ölmemi istiyorlar ve sabırsızlık da onlardan yana. En çok da sevgisizlik ve gözyaşları bekliyor. Gözlerindeki bakışlarla yardım edemeyeceklerini en gerçek haliyle anlatıyorlar bir köşede, birbirlerine sarılmış, birbirlerine alışmış.

Aslında o gün uyandığında herkes biliyor gibiydi. rüzgar, bulutlar bile. hepsi hassas ve yavaştı. herkes biliyordu o günü, o da dahil herkes biliyordu. sadee henüz yaşamamıştı. yaşamayan tek kişi oydu, yaşadıktan sonra da yaşadığını söyleyemeyecekti zaten. annesinin ölümünü o güne dair herşey biliyordu. herkes bildiği bir filmin heyecansız ama kıymetli sonunu bekliyor gibi ellerini ağızlarına götürmeye karşı koyamaz halde dünyaya dalmışlardı. fark etmiyorlardı çevresinde olan bitenleri, kendilerine bile bir yabancıydılar. kendilerini, zihinlerinden geçenleri bile hissedecek kadar fark etmiyorlardı. sanırım ölüm duygusu sadece bir saate asılı kalıp yine de ağırlığı yelkovanlara, akreplere yenilen geçici bir yük, ırmağın akışını tutamayan bir engel. rüzgarı yavaşlatan bir toz. rüzgara hayat veren, rüzgarı kendi bedenine açan bir toz yığını. topraklarımız da öyle değil mi? her toprak bir ölünün değil mi

Bugün biraz daha üşüdüm. biraz daha hissettim bedenimin titreyişini. Biliyordum oysa, endişelendirmiyordu beni. Hastalıktan mıdır diye sormuyor, sebep aramıyordum. Kemiklerimi incitiyordum oysa kendime sarılmaktan… Ruhuma ulaşamıyordum henüz. Hiç sarılmamışlar bana. Hiç gülmemişler ruhuma. Ve hiç bakmamışlar gözlerimin içine, hiç ısıtmamışlar ruhumu. Hissettiğim acı yavaş ve nazik. Annem olmalı bu… Sevmeye çalışıyor belki, elleri sert ve pürüzlü. Gülümserim yine de olabildiğince. Unutmam bile bu anı. Hatırası daha yumuşak gelir, acıtmaz bu kez son dokunuşu. Yatağının başında ayakta dururum hem. diz çökersem yetişmez bile boyum. Bakarım öyle uzunca, daha neye üzüleceğimi bilmiyorumdur. Oysa herkes biliyordur, sadece izin veriyorlardır çaresizce seyrettikleri vedaya, bitmeyecek gözyaşlarımın hatırasına.

Okuduğum hiçbir kitap anlatmadı. Oysa ben hep annemi aradım, her sonraki sayfada ona dair bir kaç sözcüğün beni ağlatmasını istedim. kimse bilmiyor muydu yoksa gerçekten? sadece ben mi annesini karşılıksız sevmek zorunda bırakılmıştım? yoksa bu hatırayla tanışmış kimse derdini kelimelere sığdıramadı mı? Garipsedim ben sevilmeyi. İnsanlar ellerini yanaklarımı okşamak için yaklaştırdığında ürktüm önce. Korkma seveceğim dediler, hissetmedim. Beni seven birisi yoktu ama en çok ben biliyordum sanırım sevilmeyi, hissetmeyi. içimde her geçen gün benimle beraber büyüyen bir mezar, bir boşluk vardı. mezarımla büyüdüm ben, bana verilmemiş her şeyi biliyordum. bende olmayan her şey mezarıma atılmıştı topraksızca. Böyle anlamış, böyle tanışmıştım zaten ben. Kimsesizlerle, kimsesizler mezarlığıyla. Üzerime birazcık toprak atılsa oracıkta mutlu olurdum belki, tebessüm ederken zorlanmazdım ilk kez. Kaç yaşında olduğumu düşünürken bile duraksıyor, emin olamıyorum hala. Büyüdüm sanmayın, sadece alıştım. Ciddi kıyafetler giyebiliyorum sadece, siyah ayakkabılarım bile var. Oysa aklım hala ne kadar uğraşsam da hep ters giydiğimi fark ettiğim o küçük kırmızı ayakkabılarımda. şimdi olsa beceririm belki ama annem yokki, ne anlamı kaldı ayakkabıların? Ağladığımda annem doğrusunu anlatır, ikna ederdi ağlamamaya. Sonraları sadece gürültüydüm ben. Sus dediler, ona da alıştım. Şimdi beni ağlatsalar yine sormam sebebini, bakmam bile belki kim diye. büyümüş olmak bu oluyor heralde. mezarının toprağını kazana kadar ayakta bekle demişler, dalıp gitmişsin tabi öylesine sallamışsın kafanı tamam anlamında. kendine geldiğinde anca taşa son rakamı yazmadığın kalmış be körolasıca…

Bazen kendinin bile seni dinlemediğini fark ettiğinde, birisine bir şey söylemeye mecbur hissedersin. Sana geçmişten güzel bir buket vermeyi seçmedim. Çünkü şuan tam olarak karşımda sahte gülümseyişini yok edebilmek için dudaklarını dikmeyi arzulayan, İçindeki acıya aşık ve yine aynı acının onu hem öldürüp hem de yaşattığı düşüncesini kendinde bulabilen bir Asyadan biraz daha farklısı var. Ve ben de eskimiş bahçelerden, dünyanın manzarasını seyrederken farkında olmadan sahip olduğun şeylerin senin içinde yeni bahçelere bir fidan olabilen hislerini anlatmak istemem şuanlık. Kaybetmemen gereken güzelliklerin yerini, tenha dalgalara eşlik eden keman sesli melodilerin yerini saklayan karalamaca düşüncelerle buradayız. Bir sandalyede oturuyorsun. gerçekten pahalı ve başkası için ciddi bir geçmişten kalma olduğu uzaktan bile anlaşılan bir sandalye. Sertleşmiş ellere sahip bir marangozun her bir desen içinki zamanları, her bir zaman için aklından geçen dalgın düşüncelerle beraber. parmak izleri törpülenmiş kadar hayata bulanmış sert ellerin bir sonraki sayfası olan tahta bir sandalye. Ağır, ciddi. Adın ne? seni önce bir tanıma mecbur kılmalıyız, bilindik bir soruyla. Hala çocuksu bir oturuşun var. Ellerini sandalyenin yanlarına dayayıp omuzlarını dikmişsin. Oysa sana sorulan her soru seni boş bir kaba doldurmaktan farksız. Tanımlanmayı istemeyen birine hevessiz bir soruydu. Bir müddet sonra sarılmak, kalbi olduğuna ikna olmak için bir başkasının ritimlerine eşlik etmek istediğini fark ettin. Ellerin artık dizlerine dayalı,yüzünü örtmeye bir destek. aşağıya sarkan saçlarınla beraber. Bir müddet daha sonra, kısa bir müddet. Sarılabildiğinde kabul görecek tek kişinin yine kendi bedenin olduğunu hatırladın. Vazgeçtin, birazcık üşüdün.

yarının gündüzleri, rüzgarlı bulutların güneşi. Bir ağacın yapraklarından sızıp gölgene dokunan. Her nefes dikkatini bozacak kadar ilgi çekici. uyuyabilecek kadar yorgun olmak tek arzun. Ama hala aklında kalmayı becermiş küçük harflerle yazılı basit soru; ”bu nefes için mi ciğerlerimi acıyla parçaladım?” Çocuklaşmış ihtiyar buna şöyle karşılık verdi: ”Her şey azımsanmayacak bir parça. Canını bileyen her şey, seni yolundan alıkoyan, canına batan her bir parça, yerden topladığın, üzerine sinmiş her biri… Seni endişesiz bir korkuyla buluşturan her bir zaman. Senin bulduğun senlerden her biri.”

Sessizliğini kaybetmek istemem. yarınlar dolmuş kursağında bugünü yutkunamayışınla boğulmanı istemem. yıkık bir köprünün ucunda, öteki tarafın tam da koptuğu noktaya gözlerin donmuş bir halde bekleyişin, kısa siyah saçlı küçük bir çocuğun beyaz ve saf elbisesi. yine dizlerini toplayıp kendine çekmişsin. hayalin sadece çok büyük adımlara sahip olabilmek, gerçek dışı olmaya ihtiyacın var. bir şeylerin çocukluğuna uygun, gerçekliğe uzak olması şart. kendi gerçekliğini yaratmak zorundasın. Belki dünyadan kovulduğunda kendini kaçırdığın sürgün diyarın ağır bir kapısı burası. Oysa köprü sadece ağır bir kapı olsaydı daha çok ikna olabilirdin çabaladığından. sesin sadece kendi tarafında duyulabildiği yumruk çabaları, bir zaman sonra sadece gökyüzünün tepesine ulaşmasını arzuladığın çığlık hevesleri. göğe bakarak bağırmanın yine mantık dışı olması gereken çabası. Yıkılmış bir köprüye bakmak. Belki sadece sınırlardan birine ulaşmışsındır, belki bu bir sonuçtur yalnızca. yorucu bir yolculuğun ilk sonu. Ve belki de karşıya geçilmez olan köprü ve diğer ancak uzaktan donmuş bakışlarla kaldığın her şey. Belki hepsi bir korkudan ibaret oysa.

Düşüncelerimi bir temele dayandıramıyorum. ilk esintiyle yerle yeksan oluveriyorlar. her nefes yıkıcı bir etkiye sahip içimde. beyhude bir yaşam mı bu? ellerimi aşındıran, nereye varmak istediğimi unutmaya başlayacak kadar uzun süre geçirmiş olmak.. bir kıvılcım yakmayı amaç edilenen insanlardan mıyım, sonrasında aşınmaktan toz kalan bir çaresizlik? sahi hiç sormamıştım, ne için yaşarsın ? maksadın neydi yola çıkarken? ben.. sanmıştım ki insanların her biri, hem de hepsi bir iz bırakmak için yaşarlar. kalıcı, ve başkalarına gösterirken ”Bak, bu benden bir şey, yaptım ve yıkmadan kalabildim.” demek gibi.. kazılarda dünyanın bir çok farklı yerinde bulduğumuz el izleri gibi aslında, ”Bak, ben buradayım! senden önce, ben vardım.” gibi bir şey. Bunun hayatın amacı oldunu zannederdim, dünyaya bir iz bırakmanın. Büyüyünce artık sadece insanlar yaşıyor çünkü bu onların yapmaya alıştıkları şey diye düşünmeye başladım. bu yazıları yazdığım sayfanın en üstünde aklımdan silinmesin diye not aldığım bir satır var; ‘Varlığım değerli olabilir, ancak geri almak isteyeceğin kadar önemli değildi.’ sadece değerli olmak yetmiyormuş dedirtiyor hayat. bir dizede şöyle yazmıştım; ”Bulunmak istercesine saklanıyordum oysa..”

Hayatın uzun elleri ne kadar uzaklaşsam yine de benden bir şeyimi almaya geldiği her seferde kaybolmak, saklanmaktı yaptığım. Sokaklarda en bilmediğim yerlere yürürdüm. saatlerimi kaybolmakla, ve sonra da evin yolunu bulmakla geçirirdim. Bunu hem doğumgününde benden sözler duymak isteyen birinin çok ta mutlu birisi olmadığını düşünüp sen ne yaparsın böyle hallerde diye sormak için anlattım hem de dün geceki rüyamdan bu davranışımı hatırladığım için. Rüyada bir suç işlemiştim. Ama bilmiyordum, sadece hapishane gibi bir evdeydim. diğer mahkümların odası her daim karanlıktı beni kendilerine çekmek ve elleriyle yakalamak istedikleri bir karanlık. Sonra hapiste değildim, kafam eğik halde yolda yürüyordum. İşlediğim suçu öğrenmeyi istemek beni çıldırtıyordu ama hiçbir şey bilmiyordum. Yürümem içimdeki o hapishane korkusunu geçirmemişti ve nihayet bir devlet binasına ulaşmıştım. Çalışana gidecektim ve suçumu öğrenebilecektim. Uzunca kuyruklar vardı, bazı kuyruklar yerden oldukça yüksek küçük tuğlalar üzerinde duran insanlardan oluşuyordu. İnsanlar nasıl dengede durabiliyordu aklım almadı, ben denediğimde ise düştüm, bağırdım, sadece baktılar. Sonra pes ettim, daha çok yürüdüm. Suçumu öğrenememiş olmak içimdeki korkuyu mutsuzluğa çevirmişti, yürümeye başlamıştım yine. İşte o adımlardı bahsettiğim. Bu hissi anlatabilmenin en iyi yöntemi buydu sanırım. temeli olmayan koca bir ağırlığın içinde asılı kalmasıyla bir yerlere taşınmak.

Sen kaybolmuşsun, ben seni tam da evimin önünden en sevdiğim şarkılarla dolanırken bulmuşum. ve ben en çok masumiyeti severken, sen sadece bedenini kirletebilecek daha da ötesine ulaşamayacak kadar küçük adımlar takınan endişesiz bir yol bilmezmişsin.

Ben öleceğim sevgilim, ama güneş senin için tekrar doğacak. bilirim beni bulmak isteyeceksin, kendimi suçlayacağım aradığın her bakışla birazdan öleceğim sevgilim. narin bir dans bu.

Bir insan ne zaman ölür biriyle uçuruma gittiğinde mi uçurumdan aşağı düşmeye başlayınca mı birisi onu aşağı itince mi düşerken onla bakıştığında mı ölmek istemez bir ifadeyle elini uzattığında mı suya çarptığında mı düşünceleri son bulduğunda mı artık gözükmediğinde mi onun için ağlayan son kişi de öldüğünde mi ölür bir insan biriyle o uçuruma gideceğinizi bilirken yürüyen adımlarında mı ölürsün her adımla mı ölürsün yoksa adımların sona erdiğinde mi ölü ölüm ne zaman başlıyor nerde bitiyor şu kadar öldüm diyebilir mi bir insan ne olduğunda ölür ki insan hissedemediğinde mi düşünemediğinde mi umudu bittiğinde mi gerçekten tekrar sevemeyeceğini düşünmesine rağmen hala denediğinde de ölmüş müsündür gülümseyişlerin sadece bedenine nüfuz ettiğinde ne kadar yaşıyorsun içerilerine ulaşamayan bir dünyada ne kadar yaşadım dersin ki öldüğünde

Dinlen dediler. Gözlerimi kapatsaydım manzaramı alacaklardı elinden. Dinlemedim çünkü dinlenirsem yeni bir manzara peşine düşecek kadar açıktı gözlerim. Kırpmadım, akıp giden yolda aklımda kalmayacak her detayı ben yaratmışım kadar özenerek arşınladım dünyayı, manzarasını. Gece oldu, dünya karardı. Yine de baktım. Görmek değildi amacım. Gözlerimden korkuyordum, sokak lambaları bölüyor hayallerimi, karanlık manzaramı

Güneşle örseleyelim kendimizi bu dünyaya. Sözcükler icat edelim en ölümcüllerinden, neye karşı cephede olduğunu bilmeyenlere inat elbette, savaşalım sevgisizlikle, bir kalpteki evsizlikle. ”Umudum…” Ne kadar harfli bir kelime diyorum bazen, yani sadece harfler. Sadece bakışmak. Gerçeklikle bir şeylerin arasında değil benim huzursuzluğum, gergin olmayan yaşam bağlarım. Gerçek bir karanlıkta yürümek yalnızca, Işıkları sönmüş bir sirkte hayretlere arasında asılı kalmış gibi, bir ipin üstünde, artık anlamsız, merak edilemez bir bilinmezlikle. Hastalıkları iyileştirebilir miyim, doktor muyum ki ben.. Harfler. Kelimeler. Aynı acıya karşı rahatsızlığın incelmesi, öldüren bir sancıya ayıp olmasın diye gülümseyerek. Bir ölümün öncesinden gülücükler çalmaktır şiir. Ya da ben. Ne çok severdim oysa tanımsızlığı! anlam arayışlarımı kesen görünmez bir giyotin, celladın işini elinden almış, sorularla öldürmek yerine kalkıp gitmeyi tercih etmiş bilindik bir adresten, bilinen bir gerçek olarak tekrar geleceğini. Dertlerimiz aynı mıdır şimdi? böylesi bir sızının üstü kapalı fısıltısıyla yazmaktayım hayatımı, affet. Bir azınlıkken kendimde, isyansız bırakıyorum noktasız cümleleri, ve bana ait görülende bir göçebeyi sahipleniyor henüz çizilmemiş yollarım.

Kendimi devirebildikçe döküldüklerimle avutuyorum sevgileri. Özlüyorum. çok özlüyorum. beni ben yapan her şeyi kaybedişimi özleyip gözyaşlarıma düşman kesiliyorum beni bende bırakmayan hatalarımla. Gurursuzdum belki, ya da öylesine çok ki artık ihtiyacım yokmuşcasına davranıyorum bir kuşun bir ağaca yapacağı gibi. pençelerim kalbimden yontacak kadar hezzam. Kendinde kaybolmanın bir önceki durağıdır sevgisizliğe alışmak. Kendine ne kadar sıkı sarılsan da, kemiklerini incitse de kollarındaki direniş… Görüyorsun ya, sevgisiz bir dünyadayız. zor zanaat alabilmek de verebilmek de sevgi dolu bir nefesi. Umudum… Artık adına ne denir bilemem. Ama… Ama haklıysam biraz olsun söylediklerimde. Cephanesiz kalmamışımdır böylesine farz bir savaşta.

Merhaba kendi kanatlarını koparmaya çalışan meleğim Kendime sarıldığım her gece, ruhumu hissetmek içinmiş oysa. Bilmeden kendimi aramakmış yaptığım. Tüm hatırladıklarım, ağladıklarımmış benim haritam. Gözyaşlarımın kuruduğu yanaklarım, sildiğim elbiselerimmiş benim evim, korunağım. kendimi Uyandırdığım her sabah, ruhumdaki zincirlerden, kelepçelerden kurtulma çabasıymış oysa. Güneşin gözlerimi korkuttuğu her sabahmış benim umudum, bakmaya gücümün bile yetmediği kadar parlak, hevesli..

”Bir kelebeğin uzak bir manzaraya kanat çırpması gibi… Eskimiş bir kokuyu tekrar hissedebilme arzusuyla sayılı nefesleri, ölümü içine çekmek gibi… Köşede bir yerde, akşam soğuğundan hallice herkesi evine kovalayıp da, ayak seslerinin yankısını ayazıma bekler gibi…”

Sahiplenilmemiş suskun dağlardan gelen haykırış yankıları sonsuzluğa çarparmışçasına Çatlak bir tavandan sızar gibiydi aydınlığın, Sesini her duyduğumda kaybolması, Karanlığıma istiflediğim yalnızlığım kadar

Tepkilerimi yöneten hala tek bir manzara. Sanki Tanrının sakat bir adama bahşettiği baston gibi, sanki henüz o henüz sakatlanmadan bile. İçimde bir karmaşa var diyebilmek isterdim, bir kavganın ortasındayım ve iyiyle kötüyü ayırt edemiyorum diyebilmek. Bir hengamede, savaş alanında kimden olanı anlayamadığım bir gürültüde olmak daha kolay olurdu. Oysa içimdeki her şey birbirinden ötesine uzak ki, bir odaya doldurulmuş siyahlar ve beyazların ayrışmak için duvarları tırmalayışı kadar. gri olmak bile daha normal hissettirirdi dedirtiyor bu bana. Bunun yerine çok hızlı siyah ve beyaz olabilmek var. Beyazın siyahı yenebilmesi için sadece siyaha bir adım atması yeterli olacak kadar basitlikte bir bölünmüşlük. Peki ben ne yapıyorum? söylemek gerekirse aslında bir rengim yok. Ordusuz bir komutan olabilirim, ya da artık rütbesiz ve yuhlanmış bir adamın kimliğini saklayışı. Daha da önemlisi, hangi taraf benimdi ki?.. Bir şeylerin basit anlamlarını görebildiğim gözlerim vardı eskiden. Kabullenebilen ve şüphesiz. Lider olabilmek, söz hakkını kendinde görebilmek ve diğerlerinden önce istemiş olmak. Sonraları bu şey benim yapacağım şeyin ihtimalini zaten biliyor olmaktan, diğerlerinin uygulamak istediği düşünceyi de görebilmek ve onların tahminlerinde yanlarında bulunmaya dönüştü. Yıkım veya yaratma farketmeksizin bulduğum kişinin amacına hizmet etmek bir nevi yenilikti. Benim olmayan bir düşüncenin ihtimalini de almış olmak kendi düşüncemin yanına koymakla beni daha da zengin yapıyordu. Bu, artık kendime ait olmayışımın en kolay açıklaması belki. Siyah ve beyazdan sürgün edilen.

Eğer sen en solgun en güneşsiz gül olsaydın, seni uyandırmaya gelene kadar tüm bahçelerin, tüm zamanların kabulünü almak gerekirdi. Eğer ki sana gelene dek her şeyin ezildiğini, en az sen kadar solgun bırakıldığını görsen son gününü de sen alırdın kendi ellerinden.

Ben bir şeyleri kaybetmeye itekledim kendimi. Bu tıpkı şuna benziyor; uçurumdan öylesine ileri doğru gidiyor adımların arkandan iten de sensin önden sürüklenen de. Ama tek görebildiğin ayaklarına dolaşan topraktan havalanan tozlar, gitmeyen adımlarının her yerle temas edişinde geride kalmış olan kendine tutunmaya çalışma sesleri, bir adım önceki sonuna bıraktığın bir kaç daha son.  Ama senden önce sahip oldukların var. senin adımlarına takılmamak için önünden koşturuyorlar, sen onları ezmekten korkuyorsun onlar da öyle, çaresizliğine ortak oluyorlar ancak. Oysa dışardan bakan bir çift göz seni hem gözlerinin görebileceği en ağır manzaranın aktörlüğüyle hem de kendi cinayetinle suçlayabilirdi. ilk sarıldığın kendi kağıtlarından olurdu sonrasında. öyle kimsesizler gibi gazete kağıtlarıyla kapatılmazdı korkunun üzeri. bir zamanlar kısa bir süreliğine de olsa dünyanın en muhteşem sanatlarıyla kaplanırdı çaresizliğin örtüsü. ancak dedik ya senden önce sahip oldukların var diye… Onlar düşüyor önce birer birer. Sonra adımların ve sonların yeni seslere karışıyor. Bunun ne anlama geldiğini ancak o zaman anlayabiliyorsun. Bir şey kaybetmeden, bir şeyin uçurumuna tanık olmadan ancak bir masal kadar korkutucu olabiliyor tüm gerçekler. Çığlıklar, korkular, ağlamalar. kaybetmeye başladığın her şey bunlara dönüşüyor. Sana o ana dek sadece dinletilmiş şarkılardan ibaret gelen tüm sesler, tüm kelimeler, tüm gözyaşları belki. Ve sen kaybetmeye devam ettikçe sahip olduğun her saniyeyi, Sen de onlardan daha çok bağırmak için öldürmeyi istiyorsun. Belki onların sesini bastırmak için. Ama bunun belkisi yok biliyor musun? Ben, sensizliğin anlamını soramazdım hiç birine, Hiçbir harf bile benzemezdi senin alfabene. Soramazdım anlamını ve kimse bilmezdi tercümesini.

Ölümü sayıklayan düşüncelerden farksız, Bana seni anımsatan bir sokak tabelası Dünyada, hayattaymışım meğer Dünyadasın, kaybolacak kadar içinde.