Birden gözleri açıldı, kabukları çatlamaya başladı. Şimdiye kadar uykuda olan bilinci, nihayet olgunlaşıp onu kökünden ayırmaya hazır mevsimde serbest bırakmıştı. Sanki bunca zamandır bu ana hazırlık yapıyormuş gibi adımları, nefesi, yüzünü dönüp yürümeye başladığı yön ve rüzgar, hepsini tanıyor gibiydi. Kararlılıkla başlamıştı yolculuğuna, ya da henüz o öyle inanıyordu… Yolculuğa başladığı gezegen ılık esintili ve içinde yaşayan kuşlar, diğer ağaçlar ve o ağaçlarla yaşamaya alışmış küçük hayvanlarla birlikte çok sesli, çok dolu, karmaşık hissettirmişti. Sadece yürürken etrafında görebildikleriyle deneyimledi bu gezegeni, çünkü eğer şimdiden rotasından saparsa, aylaklık edip zaman kaybederse daha geç kalırdı, daha az emin hissederdi kendinden ve amacından. Yine de aklına not etti bu gezegendeki cıvıltılı hissi, yolculuğumu bitirdiğimde yazacağım anılar defterimde ‘bir çocuk bahçesi gibi sanki bu gezegen, her şey renkli, pas parlak ve güneş sıcacık, çocukların sevdiği güneş bu. Sadece çocukken doğanlardan, ruhumda ufuklara yetişmenin neşesini yeşertti ve sanki bir evim varmış gibi hissettim. Gülümseyerek girilen bir ev, içeride batan güneşi uğurlayıp dinlendiğim ve yaşamanın göz kırparken bile kaçan o küçük anlarında var olabildiğimi hissettiren bir gezegende başladı yolculuğum’ Gezegenden uçup bir diğerine, gitmesi gerektiğini bildiği yöne bakarken; Uzaktan yeşil ve turuncu gezegeni gördü, bu his tanıdık ve sıcak hissettirdi. Orası tanıdığı yerlerden biriydi. Vakit kaybetmeden hemen ayaklarını yerden kesti ve süzüldü. Uzaktan görünen turuncu renklerin hepsinin hem de hepsinin portakal ağaçları olduğunu gördü ve gülümsedi. Kokladıkça çocukluğunda kırmızı elbisesiyle koşup gezinen bir kız çocuğunu hissetti. Narince gezindi ağaçlar arasında elleriyle sadece hissetmek için dokunarak. Uzakta bir yerde bir ağaç hışırtısı duydu, küçük bir çocuk gözünü portakallardan birine dikmiş ve eline geçirdiği bir dal ile uğraşarak onu düşürmeye çalışıyordu. Çocuğun yanına gittiğinde çocuğun onun gözlerine bakabilmesi için başını epeyce kaldırması gerekiyordu. Çocuk, kendine yardım edilmesi bir iyilikten ziyade bu uzun boylu kişi için yeterince basit olduğundan artık kendisine karşı zorunlu bir vazifeymiş gibi bekliyordu. Eğer karşısına çıkan kişi kendi boyunda olsaydı buna bir iyilik diyebilirdi ancak çünkü onunla empati kurabileceği boyda olup da kendi çabasını paylaşıyor olması daha kolay anlaşılırdı sadece gözleriyle bakarak bile. Bunu düşünürken kötü, uzak bir ihtimal de dahil oldu bu düşünce yumağına. Boyu portakallara yetebilen ama onları başkası için koparmamak. Hayatın zor ama mümkün ihtimalleri ilk o an geldi aklına. Çocuğa portakalı uzatıp yoluna devam etmeye başladı, tekrar bir nefes çekip ucunu yakaladı portakal kokulu hislerin. Ormanlık yerlerde elleriyle diğer ağaçlara dokunarak gezip durdu yaşamanın anlamı buymuş dercesine. Acelesini unutmuştu ve rahatlatmıştı bu gezegen onu. Keşke daha büyük olsaydı bu gezegen diye bile düşündü. Ancak ya her şey sürmesi gerektiği kadar sürüyorsa diyerek vazgeçti, huzurlu portakal gezegenine daha fazla hüzün bulaştırmadan da bu düşüncenin üzerini örttü ve sonraki gezegene ulaşmak için uzunca zıpladı. Yere inene kadar süzülüp bir yandan da kendisini kuş gibi hissederken, acaba onlar da mı hep uçmanın sadece varmaya çalıştıkları yere gözleri kilitlenmiş halde geçen kayıp zaman aralığı mı diye düşünüyorlardır diye geçirdi içinden. Nereye geldiğini dalgın düşünceleriyle hiç fark etmemişti inene dek. Etrafına bakarak ipucu bulamadı, önünü bile kapatacak kalabalıkta çam ağaçları, dalları zayıf vişne ağaçları, tenini yakan güneş ve aynı zamanda gölgede onu üşüten rüzgarla çok karmaşık, huzursuz bir gezegende hissetti. Bu gezegenin de yaşayanları vardı elbet, burayı seven ya da burada büyüyüp gidenler. O yüzden aceleci davranmanın, hemen sevmedim demenin bütün bu yaşama saygısızlık olacağı düşüncesiyle portakal gezegenine verdiği özenle attı ilk adımını. Çektiği nefes taze sulanmış fesleğen kokuyordu. Kendisi fark etmeden gözünden bir damla yaş aktı ve fark ettikten sonra duraksayabildi ancak. Neden ağladığını bile bilmiyordu, sadece varsaymak istedi aklına gelen nedenleri, burası ben henüz savrulup kopmamışken yaşadığım yer miydi? Burası hüzün dolu bir gezegen miydi ya da? Ağırlaşmış nefesleriyle bu duyguyu da değerinde, ağırlığında hissedebilmek için oturdu bir akşamüstü manzarasına. Kafasını sağa sola çevirirken ancak fark edebildi; Saçlarında, kafasındaki dallara asılı olan renk renk iplikleri. Bunlar insanların yaptığı bir şeydi, bunu biliyordu ama neden diye düşündü. Az önceki duygusal hali yerini kendindeki merakla dağıtmıştı. Bu iplere dokundukça diğer insanları hissetti. Onların hislerini ve hayatlarının kısacık anlarına dokundu, yaşamanın ağır nefeslere bedel olmamasını dileyen insanlarla paylaştı nefesini. Tam anlamıştı bu iplerin ne anlama geldiğini ki bir ses duydu. Hüzünlü bir kızın nefesiydi duyduğu. Kız ise onu fark edip hemen gözleri parıltılar içinde yanına koştu, yabancı birisi değil de görmekten mutluluk duymuş gibi bir tanıdığı. “”Seni bulduğuma çok sevindim dedi. Aslında uzunca zamandır senin türünden bir ağacı görürsem ondan ne isteyeceğimi bile düşünmüştüm. Bugün karşıma çıkmış olman bir işaret olmalı. Sen bir dilek ağacısın değil mi?” Duruma şaşırıp ilkin hayır diyecek olsa da saçlarına bağlanmış renkli ipliklerle birlikte emin olamayıp karşı çıkmadı. Genç kız ondaki acemiliği anlamış olacak ki konuşmasını devam ettirip onun dileğini nasıl gerçekleştireceğini anlattı. O sırada isimsiz ağaç peki ya insanlar bir hata yaptıysa ve dileklerini yanlış, sıradan bir ağaca bağlamışlarsa diye düşünerek ne yapacağını bilemez halde korkmaya başladı. Yine de kızın söylediği şekilde onun dileğini gerçekleştirmeyi denemeye karar verdi, böylece hem kızı daha fazla üzmemiş olacak hem de kendisini tanıyabilecekti. Genç kızın hayali büyümekmiş, aşık olabileceği yaşa kadar büyümek. Çünkü bu görece küçük ve hoyrat gezegende çocuk olarak yaşamaktan sıkılmış ve hayatta en özel şeyin aşk olduğundan tamamen emin olduğundan bunun gerçekleşmesi tek hayaliymiş. Dilek tutmasında yardımcı olabilmesi için, ağacın saçların arasındaki dilek dallarından birini artık kendisi yaşatması gerekecek. Eğer fidan günün birinde kökünden sökülür ve artık toprağa bağlı kalmazsa dileğin büyüsü bozulurmuş. Bu hem pişman olanların dileklerinden vazgeçmesi için kış tanrısının soğuğuna karşılık insanlara bahşettiği lütufmuş, hem de gerçekleşen dileğin büyüsüyle o dileğin kaynağını unutanlara doğanın cezasıymış. Bütün bunları öğrendikten sonra Ağaç kıza üzüldü elbet, kendi dallarından birini kaybetmekten çok kızın çocukluğuna, her şeyin sürmesi gerektiği kadar sürdüğünü bilmeden böylesine kesin karar vermesine üzüldü. Kız, ışıldayan dört büyülü daldan birini eliyle kavradı Ağaç kıza bir şeyler söyleyecek olsa da arzusu güzel bir gerçeklik olan birine söylediği şeylerin birer yalan gibi görüneceğini düşünerek kabullendi, başını eğdi. Kızın gözlerini kapatıp dileğini söylemesini bekledi. Sonra birden sertçe çekti dalı ve kopardı. Ağaç gözlerini açtığında kız hala küçüktü, kız bir an şaşkınlıkla duraksayıp ağlamaya başladı. Hem kızın büyümediğini hem de elinde kendisinden kopan o ulu bir dalı gören ağaç da çaresiz bir üzüntüye sürüklendi. Bu gezegenin hak ettiği bir hatıra olmayacaktı bu hüzün diye düşündü, ama elden bir şey gelmezdi. Uzaklaşıp gözden kaybolan kızdan sonra uykusu gelmeye başlarken narince yine saçlarına bağlanmış ipliklerde gezindi elleri. Onu yatıştıran, insan kalbinin sıcaklığını hissettiren onlarca dileği hissederek dalmış haldeyken, kabuğundan çatlayıp da onu her yöne gidilebilir hayatta bir pusulayı takip edercesine yürüdüğü bu yönün anlamını tekrar hatırladı. Bulabilmek için nihayetine yaşayanların ancak erdiği ve tanıştığı yine kendileriyle, sırf kıyas edebilmek için yaşamanın öncesi ve sonrasını. ‘’Her şeyin kaybedilebilir olduğu bu dünyada güzel hatırlamak ve güzel hatırlanmak, benim için bu’’ dedi. Çünkü her kalp küçük birer gezegen. Kalbimizde taşıdıklarımız, tanıdığımız insanlar, sandıklar dolusu anılarımız, yüz yüze geldiğimiz fotoğraflar, gözyaşları, özlem ve fark edemediğimiz mutlu anılar. Hepsi bizim onları yaşadım diyebilmek için ihtiyaç duyduğumuz mevsimler diyerek bundan emin olduğunu yineledi kendine. Ağaç gözlerini tekrar açtığında derin bir uykudan uyanmıştı. Karşısında, gözlerinde uzun bir savaştan sağ kurtulmuş gibi barış ve başarısızlık dolu yaşlı bir kadın vardı; Nihayet dedi. Seninle tekrar konuşabilme umuduyla bekliyordum. Ağaç henüz karşılık vermeden dinlemesi gerektiğini düşünerek sadece gözlerine baktı. Çevredeki bütün yaşam değişmişti, o an anladı onlarca yıl geçmişti belki. Yaşlı kadın uzun zamandır konuşmamış ve bu anı bekliyormuş gibi her şeyi bir anda söyledi. ‘’Henüz olgunlaşmadan büyümüş olmanın pişmanlığıyla yaşadım. Çocuksu bir hayal peşinde geçti bütün ömrüm. Meğer dileğimin gerçekleşmemesi benim hatammış. Bütün hayatımı sevmek denilen şey uğrunda geçirdim. Sevgiyi hep başkalarında aradım ve sevmenin ne olduğunu öğrenmeye çalışarak savaştım bütün dünyalarda. Ama hep başkalarının dünyalarındaydı bu. Çocukken uyuyabildiğim kadar huzurlu bir uykuyu bana hissettirecek birini aradım, beni kaybetmekten korkacak birini aradım, bensiz olamayacak bir dünya aradım. Yıllar ardı sıra geçerken mevsimlerde, yıldızlarda bile bulamadım kendimi. Yerleştirip tam edebileceğim eksik yeri. İçten içe hep biliyordum, mükemmel değildim. Bir yeri kabul edebilmem için önce kendimi kabul edebilmem gerekiyordu, ama bu kendimi yitirmeme sebep olsa bile vazgeçirememişti bu çocuksu rüyaya ömrümü adamaktan. Kendi eksikliklerimi hissetmeyeceğim, sorun olmayacağı bir sevgi ararken artık tek sevgisizlik içimdeki her şeyi, gezegenleri yutan o karanlığa yem oluyordu. Cennet dedikleri, herkesin mutlu olduğu uzak diyarlara gitmem gerekiyor diye bile düşündüm. Sırf tekrar hissedebilmek için artık birer anı olarak kalan yaşamımın ilk günlerini. Çocukluğumdaki rahat yastığımı veya tadını gerçekten alabildiğim meyveleri. Beni mutlu eden suratların gülümseyişlerini. Kendim yaratmak zorunda kalmadığım bütün o sevdiklerimi. İnsan olmak ne zormuş diyor insan, öyle ki bir ömür ancak birkaç hata ve biraz umutla silinip gidiyor. Bir zamanlar anlamsız gelen onca şeyin tam ortasına koydum artık kendimi, bu gezegenin ortasına. Belki biraz olsun kendimi ve bencilliğimi affettirebilirim diye. Ve artık üzüntü duyduğum tek şey, sensin. ‘’Demek sadece yaşamayı bekleyip yaşamı kaçırdın’’ diyerek sonunda konuştu ağaç. -evet Demek sadece istedin ve sana gelmesini diledin. -evet -Bir dilek dileyebilmek insanın kendisini hafife almaktan başka bir işe yaramazdı zaten. Bunu bilerek yaşamayı fark edememen senin suçun mu bilmiyorum. – Belki öyle, belki değil. Hayatımı anlamlı kılma çabasıyla kazdığım hayat günün sonunda sadece mezarım olabilecek bir boşluğa yol açtı, Bir ömüre mal oldu bana hayattan zevk almanın, yaşamanın güzelliklerini görebilmenin kaynağının dış dünyadan değil de sadece kendi içinde olabileceği gerçeği. – Peki bir dilek daha dilemek ister misin? Bu kez gerçekten yaşamış hissetmenin önünde sadece ben duruyorum. Gerçekten yaşayabilir misin bu kez? – Sanmıyorum. İnsanlar ve dünyanın içinde kendimi öylesine dökerek yaşadım ki, gezegenler dolusu hüzün ve gözyaşı bıraktım sadece. Şimdi yeniden yaşamak bir kitabı tersten okumaya başlamak gibi olacaktır. Artık ne elde edersem edeyim, hep ötesine bakacak gözlerim. Sahip olduklarımı da hep kaybedeceğimi sanarak daha da yaşayamayacağım sadece. Gözüm hep saatte, takvimde, gündüz ve gecede olacak. Çünkü hayatta başlayan ve son bulan şeylerin deneyiminin biricikliğine ihanet ederek tekrarlayamazsın. Dünyaya alışmış olmak istemiyorum. Sevdiğim, üzüldüğüm şeyleri tekrarlamak eskilerinin yerine değersiz kopyalar koymak olacaktır. En iyisi kalan ömrümle olabildiğince daha çok kuş sesi tanımak, çiçeklerin kokusunu her seferinde son seferimmiş gibi içime çekmek ve anılarımı yad etmek bu dünyaya, kendime en sadık şey olur. Ama hala bir dileğim olacak, kendimden başkası için bir dilek tutup ayrılmalıyım bu dünyadan. – Öyle mi? Kim için peki – Sen. – Ben mi? Benim için neyi dileyebilirsin ki? – Bir insan olarak yaşamanın yüceliğini senin de hissetmeni istiyorum. Ağaç bu cevaba o kadar şaşırdı ki rüzgarın kabuklarının içine işlediğini hissetti. – Hiç böyle bir şey istemiş miydim bilmiyorum. Dedi Biliyorsun, dallarımda bir sürü dilek kuşakları bağlı, Bir sürü yol gezdim. İnsanların üzüntülerine, ihtiyaçlarına, muhtaçlığına baktıkça buna hiç imrenmiş hissetmiyordum. Oysa ben bir ağacım. Bütün topraklar evim, bütün rüzgar ve yağmurlarda yaşarım. Oysa bir insan olmak.. Kısa ve tehlikeli hissettirirdi. – Ben çoktan ölmüş olacak olsam bile, senin bir insan olarak yaşantın boyu hissedeceğin her şeye güçlü bağlarla bağlanabileceğini düşündüm. Belki nasıl yaşayacağını göremeyeceğim ama senin sayende olup bitecek olanlar, mutlu edeceğin insanlar, gezeceğin dünyalar ve en çok da insan kalbiyle yaşarken hayata aceleyle yaklaşmayacağını biliyor olmak, bu dünyaya dilek dileyebileceğim tek şey olur. Eğer kabul edersen. – Yaşama hiç bakmadığım bir yön bu. Kendimi hiç evsiz ve muhtaç hissederek yaşamadım. Eğer dileğin böyle başlayıp nerelerde evim olacağına, nelere muhtaç yaşayıp nelere sahip olacağım merakıysa bunu senin için denerim. Hayır, kendim için denerim. – Teşekkür ederim Ağaç, ama artık bir insan olacaksan gerçek bir adın olmalı. – Tabi, doğru. Beni insan yapan, bir dilek tohumundan doğuran sen olacaksın. Söyle, dünyaya hangi isimle inmeliyim. – Eğer sen bu dünyanın hediyesi, benim dünyaya olan isteğim olacaksan, Arya olmalı adın. Yaşlı kadın Ağacın kabuğuna samimiyetle dokundu. Ellerindeki kırışıklıklar gerçekten de hayatın onda yarattığı derin boşlukların kanıtı gibi derindi. Sarılırcasına dayadı elini. Ve diğer eliyle bir dilek dalını daha çekti Arya’dan ve onun eline bıraktı. – Son bir tavsiyen var mı peki, dünyaya indiğimde kendime hatırlatmam gereken. – Bence bunu kendin bulmalısın. Sadece ‘korkma’ diyebilirim sana. Kazanacakların, sevincin ve üzüntün, kaybettiklerin seninle yaşayacak. Onlardan korkma. – Pekala. Kalan yolculuğumu bitirdiğimde bir ağaç olarak yaşamak yerine bir insana dönüşeceğim, çiçekler yerine bir insan olarak doğacağım. Şimdi izninle, Gitmem gereken yönde devam edip dilek ağacı olarak rüzgarı takip etmeliyim. Kuşaklarımın sorumluluğunu yerine getirmeliyim. Gezegenler boyunca devam etti yolculuğu, uzun zamandır kuşlar ve birkaç sincaptan başka bir şey de görmüyordu. Gezegenler de kış mevsimine dönmüştü hem. Saçlarının arasına kalan iki dilek dalına da soğuktan tünemiş, güvende hisseden kuşlarla beraber sakin bir halde yolculuk ediyordu hala. Bir yanının insan olacağını hatırladıkça gündelik küçük hevesleriyle tanışmaya başladı gün batımına karşı. Günbatımı onun için yumuşak, samimi bir dost gibiydi. Gezdi gezegenleri ve yürüdü. Ta ki artık kışta yaprakları dökülüp onu cılız ve rüzgara karşı savunmasız hale getirene dek. Kış elbet gerekliydi, yolculuğunu ne kadar yavaşlatsa da canlıları ne kadar uzaklaştırsa da kendinden, bu yalnızlığı da ilkbaharın doğurganlığı için, bir masalın başlaması için gereken hazırlık olduğunu düşünerek kabul etti. Dallarında biriken karlar birer cennet süsü edasıyla taşıdı. Ama insanlar hala insandı. Ve yürüdükçe onların insanlığıyla karşı karşıya kalıyordu. Bir orman yakınlarındaki ovada bir sürü, onlarca yerde yatan insan gördü. Savaş bitmiş ve hayatta kalanlar çoktan evlerine dönmüştü. Bu gezegen bunu hiç hak etmemişti. Bitkileri oldukça güçlü ve onurluydu, en küçükleri bile tüm gücüyle doldurmuştu toprağı. Kim bilir kimin içindi bu savaş, hangi sahipsiz diyarın ismini değiştirmekti sadece amaç. Rüzgar savaşa esti ve takip etti. İlerledikçe bir ağaç dibinde zırhlarını çıkartmış ve kandan kırmızıya dönmüş kıyafetleriyle dinlenen bir adam gördü. Hissetmişti, Ulaşması gereken adam buydu. Ama neden? Adamın yanında toprağa diktiği küreği fark etti ve herhalde savaşı kazanmanın bedelini, toprağa sahip olmanın bedelini ödeyip savaşçılarını gömecek kadar onlara bağlı yaşadığını düşündü. Adam onu fark edene kadar ona baktı. Adam baktı ve hemen tanıdı, – Neden buradasın? Diye sordu – Senin için. – Hah. Bir dilek dilemeye hiç isteğim yok açıkçası. – Ama sana geldiğime göre bir tane olmalı. – Hım. Benim yerimde olsan ne dileyebilirdin ki? Baksana, sağ kalan bir adamım işte. Bir sonrakinde öleceğini kabul ederek yaşayan. – Bilmem, seni tanımıyorum, belki kendinden bahsedersen fark edersin neyin eksik olduğunu. – Ben.. Kendisi için yaşamayı bırakmış biriyim işte. Kendi başarılarım, kendi mutluluğumdan, isteklerimden bir şekilde uzaklaşan ve artık başkalarının gözlerine bakarak, onların yüzlerindeki ifadeler için yaşayan. Bu savaşı kendim için değil, başkaları için verdim. – Ne içindi bu savaş? – Herkesin kendi savaşıydı bu tabii ki. Bu diyarda kurdukları hayallerin savaşıydı. Ben sadece yardım ediyordum onlara kendimi onların hayallerine yardım eden birinden başka bir şey olarak görmedim hiç. – Peki ya buna nasıl karar verdin? Adam bu kadar kendisini irdeleyen soru sorulmasına alışık olmadığını fark edip sıkılmaya başladı, Ama bir yandan da kendini artık bunu düşünmek zorunda hissetti, uzun zamandır mutlak kabul ettiği yaşamın nedenini düşünmeye başlattığı için ağaca da öfkelendi hem. – Anlayacağın o ki ben de elbet kendim için yaşayan bir insandım. Sahip olduklarım beni terk etti ve ben de hevesimi yitirdim. En basit şekilde söylemek gerekirse böyle oldu. Kazandım, Kazandım ve kaybettim. Tekrar kazandım ve kaybettim. Kaybettim, kaybettim, kazandım, Kaybettim. En sonunda duyduğum öfkeyi ancak kendimden uzaklaşarak dindirmekte buldum çözümü. Kaybedeceğim insanların kazanmak için yaşadığı şeylerde kullandım bildiklerimi ve gitmelerine izin verdim. Dünyayı besledim, Dünyayı bitirdim. Savaştım ve başkalarının sahip olmasına izin verdim. Şimdi de burada başkalarının savaşında onları gömmek için kaldım. Baksana, hepsinin buraya gelmeden önce neler istediğinin tek şahidiyim. Kuracakları evlerin, ailelerin, yapacakları işlerin ve korumak isteyecekleri emeklerinin tek şahidi benim. En azından çabalarını onurlandırmak için bu dünyada bir hatıratları olsun diye, yapacak daha iyi bir işim yok şimdilik. – Öyleyse sen de bunu hak ediyor olmalısın. – Benim için yaşayacak bir insanı mı? – Nasıl anlıyorsan. Eğer yaşamanın sebebi buysa evet, ya da öldüğünde senin için hatırat dikecek bir arkadaş. – Hatırlanmak. Bunu ister miyim.. bilmiyorum. – Taşıdığım kuşaklardaki bir dileğin sahibi, kendisinin ölümünden sonra bile mutlulukla hatırlanmasını diliyor. Bu onun için en önemli şey olmalı herhalde, varlığının sevdiklerinde üzüntü yerine yaşamasının bir kanıtı olarak taşınmasını ve onlar sayesinde var olacağını hissederek huzur bulması. Adam gözlerini yere çevirmiş ve ağaca göstermeden bir damla yaş dökmüştü gözünden. – Sevdiklerini çoktan kaybetmiş birinin yapabileceği bir şey değil bu. Sanırım bundan daha çok hayatla barış yapabilmeyi dilemem gerekir. – Öyleyse buldun istediğin şeyi? – Sanırım öyle, eğer tekrar bu kılıç ve küreği kullanmam gerekecekse bile, bunu en azından bir korkak gibi değil de sahiplendiğim bir amaçla, kendimle barışmış halde yapmak isterim. – Fark yaratacak mı? – Eğer eski ben burada olsaydı yaşama hevesinin göğüs kafesinde onu canlı hissettirerek ilk savaşındaki sahiplendiği bütün galibiyet amacıyla tutardı kılıcını ve korumak istediği bütün hayalleri kendinin bilirdi. Ölmeden önce tekrar Kendimle değil de son bir kez dünyayla mücadele ettiğimi hissederek nefes alıp galip gelmenin mutluluğunu, dünyanın galibi olmak isterdi. – Ya kaybedersen? – Eminim savaştığım şeyin çabası bile yeterli olacaktır ölürken huzurlu bitirmeme bu yaşamı. – Öyleyse dileğin? – Kendime duyduğum öfkeyle değil de hayata karşı hırsımla yaşamak. – Pekala. Ağaç bu kış mevsiminin biten rüzgarıyla derin bir uykuya çekildi. Tekrar gözünü açtığında bahar tanrısının kokusu buralardan geçtiğinin kanıtıydı. Etraftaki savaş alanı artık yerini bir kasabaya bırakmıştı. Gülen çocuklar ve ötüşen kuşlar ve insanların yaşam gürültüsü. Kendisi için kopardığı dilekten başka son bir sahipsiz dileği kalmıştı yeryüzüne insan olarak inmeden önce. İlkbahar kokan gezegenlerde gezinerek geçti ve ıssız, yeşeren ormanlara gitti. Köprüler vardı, ırmaklara bastı, onu deviremeyen akıntıları geçti. Artık geldiği gezegen dağlardan oluşan ve yaz tanrısının egemenliğinde sıcak ve bereketliydi. Gitmesi gereken gezegen sanırım sarp kayalıklar olacak diye gözüne kestirdi uzaktan ve birçok kratere basarak ulaştı. Burada kim yaşıyor olabilirdi ki diye düşündü elbet. Her yerden uzak ve her şey açıdan kimsesiz bir yerdi burası. İnsanların uğruna savaşmayacağı kadar köşede kalmış ve doğanın lütfundan bile kaçınmış bir yer sonuçta dedi. Rüzgarı takip ettikçe küçük bir kulübeye ulaştı. Karşılaştığı kişi bir oduncuydu. Bunu hiç beklemiyordu ve insanların hissettiğine yakın bir nefret hissiyle doldu zihni. Kendi türünün katili bir adamla karşı karşıya gelmesi hangi doğa tanrısının isteğiydi?.. Nasıl itaat edebilirdi buna. Ne uğruna doğa bu adama lütfediyordu bir dileği? Adama uzaktan bakarken kat kut bölünen ağaçları duyuyor ve sırtı dönük adamı donakalmış izliyordu. Hüzünlü ve çaresiz hissederek ve tanrıların amacını da öğrenmeye duyduğu merakla yaklaştı, yaklaştı. Adam neredeyse onu hiç fark etmeyecek sandı, dibine girdikçe adam yine de ağaçları teker teker koyup parçalara bölmeye devam etti. Gözlerinin içine bakabilecek kadar yakınlaştığında sonunda adam döndü ve baktı. Adam konuşmadı, hızlı soluğu ve elinde tutmaya devam ettiği baltasıyla bakmaya devam etti, konuşmayı başlatacak kişinin kendisi olmayacağını hissettirerek ağacı süzdü ve gözlerine bakmayı sürdürdü. Ağaç, vazifesi ve merakı gereği olabildiğince bu kıyımı görmüyor gibi hissetmeye çabalayarak duygularını bu işe karıştırmadan görevini yerine getirmeye kararlıydı. Uzatmak istemeyerek sordu; – Dileğin nedir? – Adam şaşırmıştı, Kaşlarını afallamışçasına çattı ve kendi yaptıklarından sonra ağaçların neden onu seçeceğini kendisi de anlamayarak etrafa bakındı, Bir dilek bir yana dursun ağaca bakıp şimdiye kadar kestiği ağaçlardan birinin nasıl onu kendilerine muhatap alacak kadar önem verdiklerini düşündü önce. İçinde hissettiği yüzeysel bir mahcubiyet sonrası boş verdi ve baltasına bakıp kabullendi kendi yaptıklarını ve pişmanlık hissetmedi. – Bunu beklemiyordum. Beni sürgün bir hayat yaşatan bu dünyada unutulmamış olmayı yani. Arya cevap vermedi, adamın gözlerine devam etmesini söylercesine bekledi. Adam yere yaslandı ve önüne çöktü. Kendi hayatını düşünerek bir şeyler hissetmeye çabaladı herhalde. En sonunda yere bakarak konuşmayı sürdürdü. – Böyle olmasın isterdim. Böyle sona ermemeyi, umudumu yitirmemiş olmayı herhalde. Çünkü yaptığım şeyler sadece birer alışkanlıktan ve zaman öldürmekten, zamanın yanında birçok şeyi de öldürmekle geçiyor. Şu an buradayım. Buranın adı araf dehlizi. Gri bulutlu, gri manzaralı, gri hisli. Gri mevsimli. Çünkü artık bir anlam taşımıyor. Burada olmam gerektiğine karar verdiğimde görece insanların genç dediği yaştaydım. Gezdiğim yerler, tanıdığım suratlar, tanıdığım dünya böyle değildi elbet. Ama sonrasında gözlerim bulanıklaştı. Gittikçe buğulu bir insana dönüştürdü yaşadığım basit hayat. Basit bir hayatı bile kendimle süsleyemedim, çünkü ben bu dünyaya birçok fırçası olan, renkleri bilen bir ressam değil, ancak kaba elleriyle körelmiş bir baltayı tutan biri kadar yaşayabildim, kendimi değiştirmeyi denedikçe, beceriksizliğim bütün renkleri birbirine katarak yine koca bir gri oluşturdu, anlıyor musun? Elbette anlamıyorsun, sen sadece bir dilek ağacısın. Gerçi birçok insanın, hala renk renk kuşaklar görebilip onları sana bağlayan insanların umudusun, benden daha güzel ve yaşam barındırıyorsun dallarında bile. Keşke bana da bir amaç verilse ve onun için yaşıyor olsaydım kendi kendime ancak görebildiklerimle karar vermiş olmak yerine, bu daha da basit olurdu.. Yine patavatsızlık ediyorum, Sen amacı uğruna benden daha çok çaba sarf etmişken senden üstün değilim. Sadece ellerimdeki kara lekeler kim olduğumun işareti, hiç kimse ve hiçbir şeyim onlar da hatırlatmasa. Birisi olsun isterdim sanırım, baktığımda kendimin kim olduğunu hatırlatacak kadar kendimi bulabildiğim birisi. Güzel gözükmek için baktığım bir ayna sanarak onu ve renkleri en azından ondan duyarak anlamlandırmak dünyayı. – O zaman nasıl bir insan olurdun? – Olmadığım her şey, olamadığım herkes. – Neyi olmak isterdin o kişinin. – Narin elleri olan biri, yüzünün her dokusuna yumuşak dokunarak hissedecek, narin ruhu olan biri, ruhuna da dokunabilmek için elbet. – Ya o da bilmiyorsa renkleri ve sertse ruhu, elleri, yüzü – Giderdik ve biz isim koyardık renklere, hislere ve tanımına narinliğin. – Artık sever miydin kendini? – Öğrenirdim önce onu sevmeyi ve onda bulabildiğim yaşamın anlamını. Beğenmezdim kendimi önce, kirli tırnaklarımdan bile ötelerdim kendimi, o beni kabul ettikçe öğrenirdim ben de kendimi kabul etmeyi. – Takip eder miydin onu gittiği diyarlar uçurum olsa ve kendini feda edecek olsa bile kaybettiklerine. – Baltamı bir kenara koyardım kesmeyeceğimi bilerek aramızda bizi beraber kılan bağı. Ve sürüklenirdim eğer gerekirse daha da griye, en azından artık bir adı olurdu grinin bile. Bizim grimiz, biz. – O halde kabul ediyorum, senin gözlerin olacağıma isimsiz renklere ve diyarsız varlığının esen rüzgarı. Kendi diyarıma götürmeye, yeniden doğmak için iki yeni insan olarak. Kullan son kez baltanı ve kopar arzunu narince, böylelikle yaşayabilelim, bu kez sen korkularından arınmış olarak, ben de sana berrak, korkusuz bir ayna olarak. – Biz olarak. – Biz olarak. – Adını sormak isterdim ama artık yeni bir insan olacağına güvenerek geçmişte kalmalı, Yeni bir isim ver kendine ve in dünyaya benimle. Ve unutma yine de olmadığın kişi kadar şimdiye kadar olduğun kişiyi de kendinle taşıyacağını. – Gürkan olmalı adım. Kendimi hatırlatacak ve yeniden doğacak. Bulacak olan önce kendini yeniden ve bulunacak olan seninle yeniden. -Bul beni dünyada o halde, o kara gecede ve söyle dilinin konuştuğu lisanı gerekirse öğret senin bildiğin harfleri ve anlatayım sana senin dünyanda kendimi ve söyle, son sözünü kendine, düşmeye, yeniden başlamaya. ‘Hep eskisi gibi olmaya çabalayarak, hiç düşmemiş olmayı hayal ederek kontrolsüzce düştüğüm bir çukur sanki bu. Ne kadar düşebileceğimi görmek istercesine, hiçbir şeye tutunmadan. ”Neye tutunur ellerin düşerken…” Dünyayı duymamak için bağırdıklarımla yorulmuş sanki söyleyeceklerim. Sessizce, Bir hiç kimseyken bir serseri düşüyor peşime şimdi sanki. Ellerinde birbirine bağlı gezegenler, yıldızlarla. Dünyalarla düşüyor peşime, düşmeye.
Hikaye –3
.
08.06.2026